PCM (Pulse Code Modulation) to metoda cyfryzacji sygnału analogowego, najczęściej sygnału mowy. Jej celem jest uzyskanie reprezentacji cyfrowej, czyli ciągu bitów, który można dalej transmitować i przetwarzać w systemach telekomunikacyjnych cyfrowych.
W praktyce PCM obejmuje trzy podstawowe etapy:
- próbkowanie – pobieranie wartości sygnału analogowego w kolejnych chwilach czasu,
- kwantyzację – zaokrąglenie wartości próbki do jednego z ustalonych poziomów,
- kodowanie – zapis poziomu kwantyzacji jako słowa binarnego.
Dlatego poprawna jest odpowiedź: "sygnału analogowego mowy w telekomunikacyjnych systemach cyfrowych" — PCM nie opisuje "modulowania bitów", tylko sposób, w jaki sygnał analogowy (mowa) staje się sygnałem cyfrowym możliwym do transmisji.
Odpowiedź "sygnałów binarnych w systemach cyfrowych" jest błędna, bo sygnały binarne są już reprezentacją cyfrową; PCM nie jest potrzebne do "reprezentacji" bitów, lecz do wytworzenia bitów z sygnału analogowego.
Odpowiedź "sygnału mowy w telekomunikacyjnych systemach analogowych" jest błędna, ponieważ PCM jest metodą typową dla torów cyfrowych; w systemach analogowych nie zachodzi kodowanie do postaci impulsowo-kodowej.
Odpowiedź "sygnałów binarnych w radiokomunikacji" również jest błędna: radiokomunikacja może wykorzystywać wiele technik modulacji nośnej, ale PCM nie jest ogólną metodą "reprezentacji sygnałów binarnych" w radiu, tylko metodą kodowania sygnału analogowego (np. mowy) do postaci cyfrowej.
Na egzaminie warto pamiętać: PCM = cyfryzacja mowy (analog → próbki → poziomy → bity), a nie modulacja nośnej jak AM/FM.
