W przedstawionym schemacie mamy belkę swobodnie podpartą: z jednej strony podpora przegubowa nieprzesuwna, z drugiej przegubowa przesuwna. W połowie rozpiętości działa pionowa siła skupiona P. Układ jest symetryczny, więc reakcje podporowe są jednakowe.
Krok 1: reakcje podporowe. Z warunku równowagi sił pionowych suma reakcji musi równoważyć obciążenie: RA+RB=P. Ponieważ siła jest w środku, a podpory są na końcach, z symetrii wynika RA=RB, czyli RA=RB=P/2.
Krok 2: gdzie jest moment maksymalny? Dla takiego obciążenia moment zginający rośnie liniowo od podpór (gdzie M=0) do środka belki, a następnie maleje liniowo do zera w drugiej podporze. Zatem maksimum występuje w przekroju pod siłą, czyli w środku rozpiętości.
Krok 3: obliczenie Mmax. Liczymy moment w środku, biorąc lewą część belki: Mmax=RA·(l/2)=(P/2)·(l/2)=Pl/4.
Dlatego odpowiedź "1/4 Pl" jest poprawna. Odpowiedź "1/2 Pl" wynika zwykle z pomylenia ramienia (wzięcia l zamiast l/2). Odpowiedź "1 Pl" jest typowa dla niektórych przypadków belki wspornikowej lub błędnego przyjęcia reakcji równej P. Odpowiedź "2 Pl" jest niezgodna z równowagą i prowadziłaby do momentów wielokrotnie zawyżonych względem prostego schematu statycznego.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź (1) typ podpór, (2) położenie obciążenia, (3) jednostki: moment ma jednostkę siła×długość (np. kN·m).
