W belce wspornikowej (utwierdzonej w punkcie B) obciążenia powodują próbę obrotu belki w utwierdzeniu. Przeciwdziała temu moment utwierdzenia MB. Aby go obliczyć, wykonuje się równanie równowagi momentów względem punktu B, czyli sumuje się momenty od wszystkich sił zewnętrznych.
Kluczowe są dwa kroki:
- Wyznaczenie ramienia każdej siły (odległość prostopadła od punktu B do linii działania siły).
- Obliczenie momentu każdej siły ze wzoru M = F × r i zsumowanie wyników.
Z rysunku: siła 1 kN działa na końcu swobodnym, a całkowita długość belki do utwierdzenia to 5 m, więc jej moment względem B wynosi 1 kN × 5 m = 5 kN·m. Druga siła ma wartość 2 kN i znajduje się 3 m od utwierdzenia, więc daje 2 kN × 3 m = 6 kN·m. Suma wartości bezwzględnych momentów to 5 + 6 = 11 kN·m.
O znaku decyduje przyjęta konwencja. Dla wspornika obciążonego pionowo w dół w przekroju przy utwierdzeniu powstaje moment zginający typu hogging (wypukłość "do góry"), który w typowej konwencji mechaniki budowli przyjmuje się jako ujemny. Dlatego wynik zapisuje się jako MB = -11 kN·m.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne? Wyniki -8, -9 lub -10 kN·m zwykle biorą się z jednego z typowych potknięć: przyjęcia złego ramienia (np. 2 m zamiast 3 m dla siły 2 kN), pominięcia jednej siły w sumie momentów albo błędu rachunkowego w mnożeniu i dodawaniu. Warto też pamiętać, że sam znak "minus" nie wystarczy: musi się zgadzać także wartość wynikająca z geometrii schematu.
