W opisie podano, że osoba angażuje się w działanie dla samej przyjemności czerpanej z wykonywania. Taki mechanizm odpowiada pojęciu motywacji wewnętrznej: źródło energii do działania znajduje się "w środku" osoby, w jej ciekawości, zainteresowaniach, satysfakcji, poczuciu kompetencji lub sensu.
Odpowiedź "wewnętrzna" jest więc właściwa, bo kryterium rozpoznawcze jest jasne: działanie jest celem samo w sobie (przynosi zadowolenie), a nie środkiem do uzyskania zewnętrznego efektu.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do definicji:
- "zewnętrzna" dotyczy sytuacji, gdy aktywność jest podejmowana głównie z powodu nagród, pochwał, ocen, uniknięcia kary lub presji (czyli czynność jest środkiem do celu).
- "pierwotna" i "wtórna" nie są w tym kontekście standardową parą pojęć opisującą źródło motywacji w klasycznym, egzaminowym rozróżnieniu. Mogą kojarzyć się z innymi podziałami (np. potrzeb, popędów), ale nie oddają wskazanego w pytaniu kryterium "dla przyjemności z wykonywania".
W terapii zajęciowej rozróżnienie to ma praktyczne znaczenie: gdy pacjent lub podopieczny ma wysoką motywację wewnętrzną, zwykle łatwiej utrzymać regularność ćwiczeń i aktywności, bo nie trzeba stale dostarczać nagród zewnętrznych. Wspieraniu motywacji wewnętrznej sprzyja m.in. dobór zajęć zgodnych z zainteresowaniami, dawanie wyboru (autonomia) oraz stawianie osiągalnych wyzwań wzmacniających poczucie kompetencji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się słowa typu "przyjemność", "satysfakcja", "robię bo lubię", najczęściej chodzi o motywację wewnętrzną; jeśli "nagroda", "kara", "ocena", "polecenie" – o zewnętrzną.
