W metodzie wagowej (grawimetrycznej) wynik oznaczenia otrzymuje się przez wytrącenie, oddzielenie i zważenie produktu o znanym składzie. Dla jonów chlorkowych klasycznym podejściem jest strącenie ich w postaci chlorku srebra AgCl, ponieważ jest to osad bardzo słabo rozpuszczalny i o stałym składzie stechiometrycznym.
Dlatego poprawny opis obejmuje dwa kluczowe elementy:
- Dodanie AgNO3 – dostarcza jonów Ag+, które reagują z Cl-, tworząc AgCl (osad).
- Wstępne zakwaszenie HNO3 – pomaga utrzymać odpowiednie środowisko reakcji, zmniejsza ryzyko wytrącania niepożądanych osadów srebra z innymi anionami oraz ogranicza niekorzystne zjawiska powierzchniowe podczas filtracji i przemywania.
Odpowiedzi z H2S są błędne, bo siarkowodór stosuje się typowo do strącania siarczków wybranych metali w analizie jakościowej, a nie do ilościowego wytrącania chlorków. Z kolei wariant z H2SO4 jako kwasem zakwaszającym jest nieprawidłowy w tym ujęciu: w analizie grawimetrycznej istotny jest taki dobór środowiska, aby nie wprowadzać dodatkowych anionów mogących zmieniać przebieg strącania, utrudniać przemywanie lub zwiększać ryzyko zanieczyszczenia osadu.
Na egzaminie warto pamiętać: chlorki → AgNO3 → osad AgCl → filtracja/suszenie/ważenie. To odróżnia metodę wagową od miareczkowania (gdzie punkt końcowy wyznacza się wskaźnikiem lub potencjometrycznie).
