Roztwór skrobi jest klasycznym wskaźnikiem używanym w analizie miareczkowej związanej z układem jod/jodek. Działa dlatego, że w obecności wolnego jodu powstaje charakterystyczny, intensywny kompleks skrobia–jod o granatowym zabarwieniu. Ta wyraźna zmiana barwy pozwala łatwo uchwycić punkt końcowy miareczkowania.
Dlatego odpowiedź "jodometrycznych" jest poprawna: jodometria/iodometria obejmuje oznaczenia, w których jod (lub jod wydzielony w reakcji) jest kluczowym składnikiem układu redoks, a wskaźnik skrobiowy służy do wizualizacji obecności śladowych ilości wolnego jodu.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo dotyczą innych grup miareczkowań:
- "manganometrycznych" – to miareczkowania z udziałem jonów nadmanganianowych. Zmiana barwy jest zwykle "samowskazująca" (roztwór przy nadmiarze utleniacza przyjmuje trwałe, bladoróżowe zabarwienie), więc skrobia nie jest wskaźnikiem typowym dla tej metody.
- "bromianometrycznych" – oparte na reakcjach z bromianem jako utleniaczem; stosuje się inne podejścia do detekcji punktu końcowego zależnie od procedury, a skrobia nie jest wskaźnikiem charakterystycznym dla tej grupy oznaczeń.
- "kompleksometrycznych" – to miareczkowania tworzenia kompleksów (np. związkami kompleksującymi), gdzie używa się wskaźników metalochromowych. Mechanizm działania skrobi (kompleks z jodem) nie pasuje do tego typu reakcji.
Wskazówka egzaminacyjna: warto zapamiętać parę skojarzeń "wskaźnik ↔ metoda". Skrobia jest praktycznie synonimem wskaźnika dla miareczkowań jodometrycznych, bo daje bardzo wyraźny efekt barwny nawet przy małym stężeniu jodu.
