Badanie konsystencji mieszanki betonowej dobiera się do rodzaju i urabialności mieszanki. Na fotografii rozpoznaje się przede wszystkim stanowisko badawcze i sposób pomiaru, a nie sam wygląd betonu.
Metoda stolika rozpływowego polega na umieszczeniu mieszanki w stożku ustawionym na stoliku, następnie na podniesieniu stożka i doprowadzeniu do rozpływu (w praktyce na stoliku wykonuje się też określony cykl ruchów/uderzeń). Wynikiem jest rozpływ – najczęściej wyrażany jako średnica placka betonu (mierzona w dwóch prostopadłych kierunkach i uśredniana). Charakterystyczne są więc: stolik oraz pomiar rozlania/średnicy.
Odpowiedź "opadu stożka" jest błędna, bo w tej metodzie mierzy się obniżenie wysokości próbki po zdjęciu stożka (różnica wysokości), a nie średnicę rozpływu na stoliku. Typowym wyróżnikiem jest pionowy pomiar opadu i brak stolika rozpływowego jako elementu pomiaru.
Odpowiedź "Ve-Be" jest błędna, ponieważ metoda Ve-Be dotyczy zwykle mieszanek bardziej sztywnych i wykorzystuje aparat Ve-Be z wibracją oraz pomiarem czasu potrzebnego do uzyskania określonego kształtu/upoziomowania próbki. W tej metodzie kluczowy jest czas i urządzenie wibracyjne, a nie sam rozpływ na stoliku.
Odpowiedź "stopnia zagęszczalności" również nie pasuje: stopień zagęszczalności wyznacza się w oparciu o sposób zagęszczania i wynikową miarę zagęszczenia (zależną od procedury i objętości/kształtu próbki). To nie jest pomiar polegający na swobodnym rozpływie na stoliku i odczycie średnicy.
Wskazówka egzaminacyjna: ucz się rozpoznawania metod "po sprzęcie": stożek i łatwy pionowy pomiar to zwykle opad stożka; stolik i rozlanie w planie – rozpływ; aparat z wibracją i czas – Ve-Be; parametry zagęszczenia w formie – stopień zagęszczalności.
