Metoda opadu stożka służy do oceny konsystencji mieszanki betonowej, czyli jej urabialności. W badaniu mierzy się w milimetrach, o ile "osiada" mieszanka po zdjęciu stożka. Otrzymaną wartość opadu porównuje się następnie z zakresami przypisanymi do klas konsystencji (S1–S5) podanymi w tabeli klasyfikacyjnej.
W tym zadaniu dla każdej próbki podano dwa pomiary. Poprawna procedura rozumowania jest taka:
- odczytać oba wyniki dla próbki,
- odnieść wynik (lub zestaw wyników, zgodnie z regułą przyjętą w arkuszu) do przedziałów klas z Tabeli 2,
- wskazać tę próbkę, której opad odpowiada przedziałowi S3.
Odpowiedź "Próbka 4" jest poprawna, ponieważ to właśnie ta próbka (na podstawie danych z Tabeli 1 i progów z Tabeli 2) spełnia kryterium klasy S3.
Pozostałe odpowiedzi są błędne z typowych powodów:
- "Próbka 2" – jej wyniki odpowiadają innemu przedziałowi (zwykle niższej lub wyższej klasie), więc nie spełnia wymagań S3.
- "Próbka 3" – przyporządkowanie do S3 wynikałoby z pomylenia granic klas albo odczytu z niewłaściwego wiersza/kolumny tabeli.
- "Próbka 1" – wskazanie tej próbki to najczęściej efekt kierowania się pojedynczym pomiarem lub intuicją zamiast porównania z zakresem klasy.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zaznacz w tabeli przedział S3 i dopiero potem porównuj z nim wyniki próbek. Minimalizuje to ryzyko "przesunięcia o jedną klasę" przy szybkim czytaniu zakresów.
