W badaniach osiadań repery stanowią punkty odniesienia, dla których porównuje się wysokości z kolejnych epok pomiarowych. Przemieszczenie pionowe reperu wyznacza się najczęściej jako różnicę wysokości: wysokość z epoki późniejszej minus wysokość z epoki wcześniejszej (albo odwrotnie — zależnie od przyjętej konwencji w zadaniu). Kluczowe jest, aby:
- korzystać z danych przypisanych dokładnie do reperu nr 6,
- zachować tę samą konwencję znaku w całym obliczeniu,
- na końcu poprawnie opisać kierunek (w dół/w górę),
- podać wynik w wymaganej jednostce (tu: milimetry).
Jeżeli wysokość reperu w czasie maleje, reper przemieszcza się w dół (jest to osiadanie). Jeżeli wysokość rośnie, przemieszczenie jest w górę (wypiętrzenie/podniesienie).
Odpowiedź "36,6 mm w dół" oznacza, że z porównania wyników pomiarów dla reperu nr 6 wynika spadek jego wysokości o 36,6 mm. Pozostałe propozycje są typowymi dystraktorami:
- "3,66 mm …" wskazuje na błąd skali (np. przesunięcie przecinka lub błędne przeliczenie cm↔mm),
- "… w górę" wskazuje na błąd interpretacji znaku lub mechaniczne założenie kierunku bez sprawdzenia różnicy wysokości.
Na egzaminie warto wykonać szybki test sensowności: osiadania fundamentów zwykle mają rząd milimetrów do centymetrów, ale ostatecznie decydują dane pomiarowe i przyjęta konwencja różnicy, a nie intuicja.
