Rozpoznanie rodzaju tynku na ilustracji opiera się na wyglądzie faktury, czyli na tym, jak ukształtowana jest powierzchnia wyprawy oraz czy widać w niej ziarna kruszywa.
Odpowiedź "mozaikowego." jest właściwa, gdy powierzchnia ma charakterystyczny efekt "mozaiki": widać liczne, drobne lub średnie, kolorowe ziarenka kruszywa równomiernie rozmieszczone i zatopione w spoiwie. Taki tynk bywa wybierany m.in. w miejscach narażonych na zabrudzenia i uszkodzenia mechaniczne (np. strefy przyziemia), ponieważ faktura i skład sprzyjają trwałości estetycznej.
Pozostałe propozycje opisują inne sposoby kształtowania powierzchni:
- "ciągnionego." – tynk ciągniony daje powierzchnię z regularnymi rowkami lub pasami, które wynikają z prowadzenia narzędzia po świeżej zaprawie. Zwykle jest to wzór kierunkowy, powtarzalny, a nie losowa kompozycja ziaren.
- "zacieranego." – tynk zacierany kojarzy się z wyrównaniem i ujednoliceniem lica (bardziej gładkim lub drobnoziarnistym), bez wyraźnej, wielobarwnej mozaiki kruszywa. Rozpoznawczo kluczowe jest to, że zacieranie ma na celu wygładzenie/ujednolicenie, a nie uzyskanie efektu "nakrapiania".
- "strukturalnego." – tynk strukturalny ma z góry zakładaną fakturę (np. chropowatą, rowkowaną), ale nie musi zawierać widocznych, wielobarwnych ziaren dających wrażenie mozaiki. Często rozpoznaje się go po powtarzalnym typie faktury charakterystycznym dla danego sposobu zacierania/kształtowania.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "na ilustracji" najpierw szukaj cechy unikalnej. Dla tynku mozaikowego jest nią właśnie wyraźne, wielobarwne kruszywo widoczne w całej warstwie wierzchniej.
