Kleszcze ekstrakcyjne dobiera się do łuku zębowego (szczęka/żuchwa) oraz do grupy zębów. Kluczową cechą na ilustracji jest zagięcie dziobów pod kątem zbliżonym do 90° względem osi rękojeści. Taka geometria ułatwia manewrowanie w tylnej części jamy ustnej, szczególnie w żuchwie, gdzie dostęp bywa ograniczony.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: trzecich trzonowców w żuchwie?
W praktyce klinicznej kleszcze określane jako Bertena są kojarzone z ekstrakcją dolnych trzecich trzonowców (zębów mądrości w żuchwie). Zagięcie dziobów umożliwia pewny chwyt zęba położonego daleko w odcinku bocznym, przy zachowaniu korzystnego ustawienia dłoni operatora.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Siekaczy w żuchwie – do zębów przednich stosuje się zwykle kleszcze o delikatniejszych, węższych dziobach i bez tak wyraźnego zagięcia, bo dostęp jest prosty.
- Drugich trzonowców w szczęce – narzędzia do szczęki zwykle mają inny układ dziobów (mniejsze lub brak zagięcia pod kątem prostym), ponieważ kierunek dostępu i podparcia jest inny niż w żuchwie.
- Korzeni w szczęce – do korzeni częściej dobiera się kleszcze/końcówki przeznaczone stricte do korzeni (lub stosuje się dźwignie), a sama cecha 90° zagięcia wskazuje przede wszystkim na przeznaczenie do dolnego odcinka bocznego, nie na uniwersalne "korzenie w szczęce".
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na zdjęciu widzisz kleszcze z wyraźnym zagięciem części roboczej pod kątem prostym, najpierw rozważ żuchwę i odcinek boczny, a dopiero potem dopasuj grupę zębów.
