Posiew to metoda diagnostyczna polegająca na przeniesieniu badanego materiału (np. wymazu, moczu, mleka, fragmentu tkanki) na odpowiednie podłoże w warunkach jałowych, aby umożliwić namnożenie drobnoustrojów i ich dalszą ocenę. W praktyce szkolnej i zawodowej technika weterynarii słowo "posiew" najczęściej kojarzy się z badaniem bakteriologicznym, bo bakterie rosną na typowych podłożach stałych lub płynnych, tworząc widoczny wzrost (kolonie, zmętnienie, nalot).
Odpowiedź "bakteriologiczny" jest poprawna, ponieważ klasyczny posiew dotyczy hodowli bakterii na podłożach (np. agarowych), co pozwala potem wykonać identyfikację oraz ewentualnie dalsze testy (np. ocenę wrażliwości na substancje przeciwbakteryjne). Ilustracje takich posiewów zwykle pokazują płytkę z podłożem i koloniami albo charakterystyczny wzrost w probówce.
Pozostałe określenia nie pasują do typowego "posiewu" rozumianego jako wysiew na podłoże:
- "wirusologiczny" – wirusy nie rosną na standardowych podłożach jak bakterie; do ich namnażania potrzebne są żywe komórki (np. hodowle komórkowe) lub inne wyspecjalizowane metody. Dlatego sama płytka z podłożem i koloniami nie odpowiada badaniu wirusologicznemu.
- "parazytylogiczny" – badania parazytologiczne zwykle polegają na wykrywaniu jaj, larw, oocyst lub całych pasożytów (np. flotacja, sedymentacja, preparaty bezpośrednie), a nie na wykonywaniu posiewu w sensie hodowli na agarze.
- "immunologiczny" – diagnostyka immunologiczna opiera się na wykrywaniu antygenów lub przeciwciał (reakcje serologiczne, testy immunoenzymatyczne itp.). Nie wymaga "posiewu" i nie daje obrazu typowego dla hodowli mikroorganizmów na podłożu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w zadaniu pojawia się słowo "posiew" oraz obraz przypominający płytkę/podłoże z widocznym wzrostem, najczęściej chodzi o bakteriologię. Warto też pamiętać, że wirusologia i immunologia częściej wiążą się z hodowlami komórkowymi lub testami serologicznymi, a parazytologia z badaniem kału i preparatów mikroskopowych.
