Zgrzewanie punktowe (zgrzewanie oporowe) jest jedną z podstawowych metod łączenia cienkich blach, bardzo często spotykaną w naprawach nadwozi. W tej metodzie dwa (lub więcej) arkusze blachy są dociśnięte elektrodami, a następnie przez styk materiałów przepuszcza się prąd o dużym natężeniu. Ciepło wydziela się wskutek oporu elektrycznego, co powoduje miejscowe uplastycznienie i powstanie zgrzeiny w formie punktu.
Odpowiedź "zgrzewania punktowego" pasuje do urządzeń, które konstrukcyjnie mają charakterystyczne elementy robocze w postaci elektrod (najczęściej ramiona/kleszcze). W praktyce warsztatowej pozwala to odtwarzać fabryczne typy połączeń zakładkowych blach oraz wykonywać serię punktów wzdłuż łączenia.
- "Spawanie laserowe" jest metodą wymagającą źródła wiązki laserowej i odpowiedniej optyki/układu prowadzenia; wizualnie i funkcjonalnie jest to zupełnie inny typ stanowiska niż klasyczna zgrzewarka punktowa.
- "Lutowanie twarde" polega na łączeniu za pomocą spoiwa o temperaturze topnienia wyższej niż w lutowaniu miękkim, ale niższej niż temperatura topnienia łączonych materiałów. Nie jest to metoda oparta o docisk elektrod i przepływ prądu przez złącze w sposób typowy dla zgrzewania oporowego.
- "Spawanie łukowe" (np. MIG/MAG, TIG) wykorzystuje łuk elektryczny jarzący się między elektrodą/końcówką a materiałem, zwykle z uchwytem spawalniczym, przewodem masowym i osłoną gazową. W odróżnieniu od zgrzewania punktowego, spoinę tworzy się wzdłuż szczeliny/rowka, a nie jako pojedyncze punkty pod elektrodami dociskowymi.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz urządzenie z dwiema elektrodami dociskowymi przeznaczone do "łapania" blach w zakładce, najczęściej chodzi o zgrzewanie punktowe. Gdy pojawia się uchwyt, palnik, drut elektrodowy lub dysza gazowa – bardziej prawdopodobne są procesy spawania albo lutospawania.
