W nawierzchniach wykonywanych z betonu cementowego płyty pracują jako elementy sztywne, a w miejscach podziału na płyty wykonuje się szczeliny (dylatacyjne/robocze), które umożliwiają odkształcenia termiczne i skurczowe. Żeby jednocześnie zachować współpracę sąsiednich płyt pod obciążeniem od ruchu, stosuje się dyble.
Dyble to najczęściej gładkie stalowe pręty umieszczane poprzecznie do osi szczeliny, w jej rejonie. Ich zadaniem jest przenoszenie sił poprzecznych i ograniczanie klawiszowania płyt (różnic wysokości/ugięć na krawędziach). Etap montażu dybli rozpoznaje się po widocznych prętach lub elementach dystansujących/koszach dyblowych ustawionych w linii przyszłej szczeliny oraz po czynnościach polegających na ich układaniu i stabilizowaniu przed betonowaniem.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "Na ilustracji 4.", ponieważ wskazuje ilustrację przedstawiającą właśnie etap montażu dybli w nawierzchni z betonu cementowego.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo odpowiadają innym etapom robót lub innym elementom technologii, które można pomylić z dyblami:
- "Na ilustracji 1." – typowy błąd to utożsamienie ogólnego zbrojenia lub przygotowania podłoża z dyblowaniem.
- "Na ilustracji 2." – często przedstawia czynności związane z układaniem mieszanki, zagęszczaniem lub wykończeniem powierzchni, które nie są montażem dybli.
- "Na ilustracji 3." – może sugerować wykonywanie szczelin lub prace przy krawędziach płyt, ale bez charakterystycznych elementów przenoszących obciążenia.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na ilustracji prętów ustawionych w osi przyszłej szczeliny oraz elementów utrzymujących je w odpowiednim położeniu (rozstaw i osiowość). To cechy najbardziej typowe dla montażu dybli.
