W protezie uda (transfemoralnej) zawieszenie odpowiada za utrzymanie protezy na kikucie podczas chodu oraz za kontrolę jej położenia (m.in. ograniczenie niepożądanej rotacji i zsuwania się lejka). Jednym z klasycznych rozwiązań jest zawieszenie pasowe w postaci pasa kalifornijskiego.
Rozpoznanie pasa kalifornijskiego na rycinie opiera się na ocenie, czy widoczny jest pas prowadzony w obrębie miednicy i połączony z lejem protezy uda w sposób typowy dla zawieszeń pasowych. Charakterystyczne jest to, że element podtrzymujący nie jest wyłącznie częścią lejka (jak w systemach wymagających np. szczelnego przylegania lub rozwiązań linerowych), lecz stanowi dodatkowy układ taśm/pasa, którego zadaniem jest mechaniczne podwieszenie protezy.
Odpowiedź prawidłowa wskazuje rycinę, na której widać właśnie taki zewnętrzny układ pasowy współpracujący z lejem protezy uda. Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, ponieważ przedstawiają inne typy zawieszeń lub konfiguracje, w których brak cech typowych dla pasa kalifornijskiego (np. brak pasa miednicznego, inny przebieg taśm lub rozwiązanie niewskazujące na mechaniczne podwieszenie w tej postaci).
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "na której rycinie…?" najpierw zidentyfikuj element wyróżniający (tu: pas w obrębie miednicy i jego zaczepy), a dopiero potem porównuj szczegóły lejka. To ogranicza pomyłki wynikające z podobieństwa innych części protezy.
