Zawieszenie dwucięgłowe (w praktyce rozumiane jako układ uprzęży i prowadzenia dwóch cięgien/linki sterującej) dobiera się tak, aby pacjent mógł powtarzalnie i z odpowiednią siłą sterować elementem roboczym oraz jednocześnie utrzymać protezę w stabilnej pozycji na kikucie.
Długość kikuta ramienia ma tu kluczowe znaczenie, ponieważ wpływa na:
- możliwość stabilnego osadzenia leja i ograniczenie rotacji protezy,
- efektywność przenoszenia ruchów obręczy barkowej na protezę,
- komfort (mniejsze ryzyko "ściągania" protezy i nadmiernych sił od uprzęży),
- zakres ruchu i kontrolę protezy w czynnościach dnia codziennego.
Dlatego odpowiedź "Średni i długi kikut ramienia." jest właściwa: w tych przypadkach zazwyczaj istnieje korzystniejsza biomechanika (lepsza dźwignia i stabilizacja), co sprzyja wykorzystaniu układu dwucięgnowego jako skutecznego sposobu zawieszenia i sterowania.
Pozostałe propozycje są niekorzystne z punktu widzenia typowego doboru:
- "Bardzo krótki i długi kikut ramienia." miesza dwa skrajnie różne przypadki kliniczne. Bardzo krótki kikut zwykle wymaga innych rozwiązań konstrukcyjnych/sterowania i nie jest klasycznym wskazaniem "z definicji" do tego samego najlepszego zawieszenia co długi kikut.
- "Krótki i średni kikut ramienia." obejmuje zakres, w którym dobór bywa bardziej zależny od indywidualnych możliwości pacjenta, tolerancji uprzęży i celu protezy; przez to trudniej uzasadnić, że właśnie tu układ dwucięgnowy będzie jednoznacznie najlepszy.
- "Bardzo krótki i krótki kikut ramienia." obejmuje sytuacje, w których sterowanie uprzężą bywa utrudnione (mniejsza stabilizacja, gorsza dźwignia), więc częściej rozważa się odmienne rozwiązania zawieszenia lub sterowania.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o uprząż/cięgna zawsze łącz długość kikuta z dwoma kryteriami: (1) stabilność protezy na kikucie, (2) możliwość wygenerowania ruchu sterującego bez przeciążeń i nadmiernego dyskomfortu.
