Przeszkoda rozległa to taka, która uniemożliwia wykonanie bezpośredniej celowej między punktami końcowymi prostej (tu: P i K) i której nie da się "załatwić" prostym obejściem w pobliżu linii PK. W praktyce oznacza to np. rozległy las, jezioro, duży kompleks zabudowy albo teren niedostępny, gdzie nie można przeprowadzić pomiaru przez środek przeszkody.
W takiej sytuacji klasycznym rozwiązaniem jest obejście przeszkody ciągiem poligonowym (wielobokiem pomiarowym). Zakłada się kolejne punkty załamania (np. 1, 2, 3…), które prowadzą trasę pomiarową dookoła przeszkody, aż do osiągnięcia rejonu punktu K. Następnie:
- mierzy się długości boków ciągu,
- mierzy się kąty poziome na załamaniach,
- z obliczeń (np. w układzie współrzędnych) wyznacza się wypadkowy kierunek i odległość odpowiadające prostej PK.
Właśnie taki układ – rozległa przeszkoda oraz poprowadzony wokół niej ciąg poligonowy z zaznaczonymi kątami i długościami – pokazuje odpowiedź "D". To graficzna cecha rozpoznawcza metody: zamiast pojedynczej konstrukcji geometrycznej widoczny jest wielobok obejściowy.
Pozostałe schematy przedstawiają podejścia typowe raczej dla przeszkód lokalnych lub sytuacji, w których da się zastosować prostsze zależności geometryczne (rzutowanie, podobieństwo trójkątów, wcięcia). W przypadku przeszkody rozległej takie metody zwykle zawodzą, bo nie zapewniają przeniesienia kierunku i odległości na dużym obejściu ani nie uwzględniają konieczności prowadzenia pomiaru "dookoła" terenu niedostępnego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pada hasło "rozległa przeszkoda" i "tyczenie prostej", szukaj schematu z wieloma bokami i załamaniami (ciąg poligonowy), a nie pojedynczego trójkąta czy jednej linii pomocniczej.
