W strukturze równoległej procesu produkcyjnego część działań nie przebiega wyłącznie "jedno po drugim", lecz po wykonaniu pewnego etapu następuje rozgałęzienie na dwa (lub więcej) tory. Te tory mogą być realizowane równocześnie na różnych stanowiskach, a następnie ich wyniki są scalane (np. montaż końcowy po wykonaniu podzespołów).
Dlatego właściwy schemat to taki, na którym widać:
- punkt rozdziału (jedno wejście, kilka równoległych ścieżek),
- co najmniej dwie ścieżki operacji wykonywane obok siebie (nie jedna linia),
- często punkt złączenia (kilka ścieżek schodzi się do jednego etapu), choć nie zawsze musi to być narysowane jako "złączenie" w jednym węźle.
Rysunki niepoprawne zwykle przedstawiają inne logiki przebiegu:
- Struktura szeregowa (liniowa) – wszystkie operacje idą jedna po drugiej, bez rozgałęzień; taka forma sugeruje brak możliwości równoczesnej realizacji etapów.
- Układ mieszany – pojawiają się zarówno fragmenty liniowe, jak i krótkie rozgałęzienia, ale nie stanowią one głównej organizacji całego procesu; łatwo pomylić go z równoległym, jeśli nie oceni się, czy równoległość jest kluczową cechą schematu.
- Inny typ schematu (np. przedstawienie stanowisk bez relacji następstwa) – może wyglądać "rozbudowanie", ale nie pokazuje jednoznacznie równoległych torów przepływu operacji.
W kontekście pracy magazyniera-logistyka umiejętność rozpoznania struktury równoległej pomaga lepiej rozumieć, dlaczego materiały mogą być wydawane na kilka stanowisk jednocześnie i czemu plan zaopatrzenia musi uwzględniać równoczesne zapotrzebowania wielu etapów procesu.
