Reflektor antenowy paraboliczny działa dzięki własnościom geometrycznym paraboli/paraboloidy: promienie równoległe do osi po odbiciu od powierzchni reflektora są kierowane do jednego punktu – ogniska. W tym miejscu umieszcza się promiennik (np. dipol, falowód), który odbiera sygnał skupiony przez czaszę lub – w nadawaniu – jest źródłem fali, którą reflektor kolimuje w wąską wiązkę. To właśnie daje dużą kierunkowość i wysoki zysk, wykorzystywane m.in. w łączności satelitarnej, radioliniach punkt–punkt i radioteleskopach.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "Rysunek 3"?
Na rysunku 3 widać charakterystyczną zakrzywioną czaszę oraz schemat biegu promieni: wiązka promieni równoległych po odbiciu zbiera się w punkcie P, opisanym jako promiennik. To jest typowy znak rozpoznawczy reflektora parabolicznego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Rysunek 1 – przedstawia układ z dipolem i płaskim ekranem/odbłyśnikiem. Nie ma czaszy paraboloidalnej ani zjawiska skupiania promieni w ognisku, więc to nie jest reflektor paraboliczny.
- Rysunek 2 – pokazuje reflektor kątowy (dwie płaskie powierzchnie pod kątem). Taki reflektor zmienia kierunek propagacji, ale nie ma jednej czaszy tworzącej ognisko jak w paraboli.
- Rysunek 4 – również odpowiada reflektorowi kątowemu z promiennikiem umieszczonym w obrębie kąta. Sama obecność promiennika nie oznacza paraboli; kluczowe jest ogniskowanie przez czaszę paraboliczną.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli na schemacie widzisz czaszę i promienie zbiegające się w jeden punkt (ognisko), najczęściej oznacza to reflektor paraboliczny. Jeśli są dwie płaskie powierzchnie pod kątem – to reflektor kątowy.
