Metoda wcięcia kątowego w przód jest sposobem wyznaczenia punktu nieznanego (punktu szczegółowego) na podstawie obserwacji kątowych wykonanych z punktów znanych (np. punktów osnowy). W praktyce oznacza to, że instrument stoi na punktach o znanym położeniu, a na szkicu widać co najmniej dwa stanowiska/linie celowe skierowane na punkt P, przy których istotna jest informacja o kierunkach lub kątach.
Odpowiedź "Na rysunku 3." jest właściwa, ponieważ przedstawia szkic odpowiadający logice tej metody: punkt P jest wyznaczany "z przodu", czyli poprzez celowanie/obserwację na P z punktów znanych, a nie przez ustawienie instrumentu w punkcie P i obserwację na punkty znane.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne typowo z następujących powodów (zależnych od tego, co pokazują rysunki):
- "Na rysunku 2." – często odpowiada innej metodzie (np. domiarom liniowym/prostokątnym albo wcięciu wstecz), gdzie kluczowe są odległości lub obserwacje wykonywane z punktu nieznanego do znanych.
- "Na rysunku 1." – bywa szkicem sytuacji, w której brakuje wymaganej liczby niezależnych obserwacji kątowych na P z punktów znanych albo pokazano inny typ zależności geometrycznej.
- "Na rysunku 4." – może przedstawiać wariant, w którym punkt P nie jest wyznaczany przez przecięcie kierunków (kątów), tylko np. przez przecięcie odległości lub przez nawiązanie stanowiska w punkcie P.
Wskazówka egzaminacyjna: aby odróżnić wcięcie w przód od wcięcia wstecz, zawsze zadaj sobie pytanie: gdzie stoi instrument i z jakich punktów wykonuje się obserwacje? Jeśli obserwacje są wykonywane z punktów znanych na punkt nieznany, to jest to wcięcie w przód. Jeśli instrument stoi w punkcie nieznanym i obserwuje punkty znane, to jest to wcięcie wstecz.
