Minimalna średnica wewnętrzna zagięcia pręta zbrojeniowego jest ograniczana po to, aby podczas gięcia nie doprowadzić do nadmiernych odkształceń i mikropęknięć stali oraz do niekorzystnych naprężeń w betonie w strefie wewnętrznej krzywizny. W praktyce oznacza to dobór odpowiedniego trzpienia/rolki gięcia w giętarce oraz kontrolę poprawności wykonania haków i pętli.
W zadaniu dane wejściowe pochodzą z dwóch miejsc:
- Rysunek pokazuje pręt żebrowany i podaje jego średnicę: Ø22.
- Tabela podaje minimalną średnicę wewnętrzną zagięcia jako wielokrotność średnicy pręta (k·Ø), w zależności od rodzaju pręta i zakresu średnic.
Dla pręta żebrowanego o średnicy Ø ≥ 20 mm tabela wskazuje współczynnik 7Ø. Zatem minimalna średnica wewnętrzna zagięcia wynosi:
7 × 22 mm = 154 mm.
Dlaczego pozostałe wartości nie pasują?
- 88 mm odpowiadałoby 4×22, czyli współczynnikowi 4Ø. To typowy błąd polegający na użyciu wartości przeznaczonej dla innego zakresu średnic lub na pominięciu właściwej kolumny.
- 110 mm odpowiadałoby 5×22. W tabelach gięcia współczynnik 5Ø bywa związany z innym rodzajem prętów (np. gładkimi) lub innymi warunkami, dlatego dla pręta żebrowanego Ø22 nie jest właściwy.
- 55 mm odpowiadałoby 2,5×22. Tak mała średnica gięcia dotyczy łagodniejszych wymagań (np. dla prętów gładkich w określonych warunkach) i nie spełnia wymagań dla pręta żebrowanego tej średnicy.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zaczynaj od poprawnej klasyfikacji pręta (gładki/żebrowany), potem sprawdź próg średnicy w tabeli, a dopiero na końcu wykonaj mnożenie k·Ø i skontroluj, czy wynik ma sens (dla Ø22 wartości rzędu kilkudziesięciu mm są podejrzanie małe).
