Ocena klasy jakości wody w punktach pomiarowych polega na zestawieniu wyników oznaczeń (uzyskanych w analizie) z wartościami granicznymi przypisanymi do poszczególnych klas w tabelach. Dla każdego wskaźnika (np. fizykochemicznego lub innego ujętego w tabelach 1–2) sprawdza się, do jakiej klasy kwalifikuje się dany wynik.
Następnie dla danego punktu pomiarowego stosuje się typową zasadę klasyfikacji: o końcowej klasie decyduje wskaźnik najsłabszy, czyli taki, który przypisuje wodzie najniższą klasę spośród ocenianych parametrów. Dzięki temu klasyfikacja jest bezpieczna i nie "maskuje" przekroczeń w pojedynczych, istotnych wskaźnikach.
W tym zadaniu porównanie wyników z progami tabelarycznymi prowadzi do wniosku, że:
- dla punktu X co najmniej jeden z analizowanych wskaźników kwalifikuje wodę do klasy III, więc cała próbka w punkcie X otrzymuje klasę III,
- dla punktu Y wyniki mieszczą się w zakresie odpowiadającym klasie II, a żaden z nich nie wymusza klasy III, więc punkt Y otrzymuje klasę II.
Dlatego odpowiedź "X – III; Y – II" jest spójna z procedurą oceny na podstawie wartości granicznych.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z typowych powodów: przypisują punktowi Y klasę I mimo niespełnienia progów tej klasy albo przypisują punktowi X klasę I, chociaż co najmniej jeden wskaźnik kwalifikuje go do klasy III. Częstym źródłem błędu jest także nieuwzględnienie parametru "najgorszego" lub pomylenie zakresów klas w tabeli.
