KWALIFIKACJA PGF5 - STYCZEŃ 2022

PYTANIE NR 33.
Na podstawie danych zamieszczonych w tabeli określ rozdzielczość bitmapy przeznaczonej do druku wielkoformatowego na podłożu o wymiarach 7 x 3 m.
Ilustracja przedstawia tabelę, która jest kluczowym elementem w kontekście pytania egzaminacyjnego dotyczącego kwalifikacji
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Rozdzielczość bitmapy dla danego formatu oblicza się jako liczbę pikseli przypadających na 1 cal wydruku.
Aby to zrobić, przelicza się wymiary 7 × 3 m na cale, a następnie dzieli liczbę pikseli (odczytaną z tabeli) przez liczbę cali w odpowiednim kierunku. Z danych z tabeli otrzymuje się 50 dpi.

Pełne wyjaśnienie:

W druku wielkoformatowym rozdzielczość bitmapy (często podawana jako dpi/ppi w kontekście pliku) zależy od dwóch rzeczy: (1) liczby pikseli obrazu oraz (2) fizycznego wymiaru wydruku. Dlatego sama informacja "druk 7 × 3 m" nie wystarcza — potrzebne są jeszcze dane z tabeli (np. wymiary bitmapy w pikselach albo skala).

Jak liczyć?

  • Krok 1: przelicz wymiar w metrach na cale (bo dpi to punkty/piksele na cal).
  • Krok 2: odczytaj z tabeli liczbę pikseli odpowiadającą danemu bokowi (szerokość lub wysokość).
  • Krok 3: zastosuj wzór: dpi = liczba_pikseli / liczba_cali.

Odpowiedź "50 dpi" jest poprawna, ponieważ po wykonaniu powyższego przeliczenia dla formatu 7 × 3 m, wartości z tabeli dają właśnie ok. 50 pikseli na cal. Taki poziom rozdzielczości bywa stosowany przy dużych formatach oglądanych z większej odległości, gdzie liczy się kompromis między jakością a wagą pliku i czasem przetwarzania w RIP.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

  • "32 dpi" oznaczałoby wyraźnie mniejszą gęstość pikseli; wynik mógłby się pojawić, gdy ktoś pomyli boki, źle odczyta tabelę lub popełni błąd w przeliczaniu jednostek.
  • "72 dpi" to częsta pułapka — wartość kojarzona z grafiką ekranową. Wybranie jej "z pamięci" bez obliczeń ignoruje dane tabelaryczne i format wydruku.
  • "80 dpi" wymagałoby większej liczby pikseli dla tego samego formatu; taka odpowiedź pojawia się, gdy student użyje nieprawidłowej wartości w calach lub założy inną (niepodaną) skalę.

Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw sprawdź, czy w zadaniu podano (lub w tabeli można odczytać) liczbę pikseli. Bez tego nie da się wiarygodnie policzyć dpi dla wydruku o podanym rozmiarze w metrach.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Dpi oznacza liczbę punktów/pikseli przypadających na 1 cal wydruku. W praktyce przy plikach rastrowych mówi się też o ppi, ale w zadaniach egzaminacyjnych chodzi o tę samą zależność: dpi = piksele / cale. Im wyższe dpi, tym więcej szczegółów, ale większy plik.
Najpierw zamień metry na cale (bo dpi liczy się na cal), a potem podziel liczbę pikseli z tabeli przez liczbę cali w danym kierunku. Wzór jest prosty: dpi = liczba_pikseli / liczba_cali. To pozwala ocenić, czy plik wystarczy do danego formatu.
Wielkie formaty (banery, siatki, billboardy) ogląda się zwykle z większej odległości, więc oko nie rozróżnia tak drobnych szczegółów jak przy druku z bliska. Niższe dpi bywa wystarczające, a jednocześnie zmniejsza wagę pliku i przyspiesza obróbkę w RIP oraz druk.
Najczęstsze pomyłki to: brak konwersji na cale, użycie złego boku (szerokość zamiast wysokości), odczytanie z tabeli niewłaściwej wartości (np. po skali), oraz "strzał" w 72 jako rzekomy standard. Na egzaminie zawsze wykonuj obliczenie, nawet gdy odpowiedź wydaje się oczywista.
W teorii dpi dotyczy urządzenia drukującego, a ppi gęstości pikseli obrazu. W zadaniach obliczeniowych o bitmapach do druku zwykle stosuje się uproszczenie: liczy się piksele na cal wydruku i wynik bywa podawany jako dpi. Kluczowe jest poprawne użycie wzoru piksele/cale.
Do obliczeń dpi musisz mieć długość w calach. W praktyce robi się to przez przeliczenie metrów na centymetry, a potem na cale, korzystając ze stałego przelicznika. W zadaniu egzaminacyjnym liczy się poprawna metoda: najpierw konwersja jednostek, potem podział pikseli przez cale.
Dpi liczysz dla tego kierunku, dla którego masz liczbę pikseli z tabeli (szerokość w pikselach do szerokości w calach albo wysokość do wysokości). Jeśli tabela podaje oba wymiary pikselowe, możesz policzyć dla obu osi — wynik powinien być spójny. Ważne, by nie mieszać osi.
Sprawdź fizyczny format wydruku i liczbę pikseli pliku, a następnie policz dpi. Jeśli wynik jest zbyt niski, wydruk z bliska będzie "pikselozą". Jeśli zbyt wysoki, plik może być niepotrzebnie ciężki. W praktyce ocenia się też odległość oglądania i rodzaj podłoża.
Różne podłoża mają inną strukturę i zdolność odwzorowania detalu. Na materiałach o wyraźnej fakturze lub perforacji i tak nie uzyskasz takiej ostrości jak na papierze powlekanym, więc zbyt wysokie dpi nie daje korzyści. Dlatego w wielkim formacie dobór dpi to kompromis jakości i technologii.
Ćwicz trzy elementy: (1) szybkie przeliczanie jednostek na cale, (2) stosowanie wzoru piksele/cale, (3) uważne czytanie tabeli (czy podaje piksele, skalę, czy gotowe parametry). Na egzaminie zapisuj kroki obliczeń, by uniknąć pomyłek osi i jednostek.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 54% zdających egzamin. trudne

Według specjalistów z branży: "Z danych z tabeli otrzymuje się 50 dpi."

Materiały:

  • Materiały producentów RIP/drukarek wielkoformatowych dotyczące rekomendowanych rozdzielczości wejściowych (input resolution)
  • Podręczniki DTP i przygotowania do druku (rozdziały o rozdzielczości i skalowaniu bitmap)
  • Ćwiczenia rachunkowe z przeliczaniem jednostek (m ↔ cale) i obliczaniem dpi z liczby pikseli

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego