Wskaźnik W/C (woda/cement) to stosunek masy wody do masy cementu w mieszance betonowej. Im wyższy W/C, tym więcej wolnej wody w zaczynie, co po stwardnieniu może skutkować większą porowatością i łatwiejszym przenikaniem wody oraz CO2. Dlatego dla trwałości betonu w środowisku wilgotnym normy podają maksymalne dopuszczalne wartości W/C.
W zadaniu kluczowe jest poprawne przypisanie warunków pracy fundamentów do klasy ekspozycji. Element znajduje się poniżej poziomu wód gruntowych, ale jednocześnie założono, że poziom wody okresowo się obniża. Oznacza to środowisko: mokre, sporadycznie suche. Taki opis odpowiada klasie XC2 (korozja spowodowana karbonatyzacją w warunkach mokrych z okresowym przesychaniem; typowy przykład to fundamenty narażone na długotrwały kontakt z wodą).
Po wskazaniu klasy XC2 należy odczytać z tabeli wymagań technologicznych wartość graniczną. Dla XC2 maksymalny dopuszczalny wskaźnik W/C = 0,60. To właśnie ta wartość jest poprawną odpowiedzią, ponieważ spełnia wymagania trwałościowe dla podanych warunków środowiskowych.
Dlaczego pozostałe wartości nie pasują do tego przypadku?
- "0,65" odpowiada warunkom łagodniejszym (typowo XC1: suche lub stale mokre bez okresowego przesychania charakterystycznego dla XC2). Dla fundamentów z okresowym obniżaniem wody byłoby to zbyt wysokie W/C.
- "0,55" jest wymaganiem ostrzejszym (typowo XC3: umiarkowanie wilgotne). Choć niższe W/C poprawia szczelność, pytanie dotyczy wartości maksymalnej właściwej dla XC2, a nie "najniższej możliwej".
- "0,50" jest jeszcze bardziej restrykcyjne (typowo XC4: cyklicznie mokre i suche). To środowisko oznacza częste cykle nawilżania i wysychania; w zadaniu wskazano jedynie okresowe obniżenie poziomu wody, co odpowiada XC2.
Na egzaminie warto zawsze najpierw podkreślić w treści słowa opisujące wilgotność (mokre/suche/cyklicznie) i dopiero potem dopasować klasę ekspozycji oraz odczytać parametr W/C z tabeli.
