Klasyfikacja do kategorii A1–A3 polega na zestawieniu wyników pomiarów z wartościami granicznymi w tabeli. W praktyce do oceny przynależności do kategorii przyjmuje się wartości dopuszczalne (a nie "zalecane"), a o wyniku decyduje parametr najbardziej niekorzystny: jeśli choć jeden wskaźnik nie mieści się w A1, trzeba sprawdzić, czy mieści się w A2, a następnie ewentualnie w A3.
Dla podanych danych:
- Barwa 20 mg/l – w tabeli dla A1 wartość dopuszczalna wynosi 20 mg/l, więc wynik jest na granicy, ale nadal spełnia A1.
- Zawiesina ogólna 20 mg/l – dla A1 dopuszczalne jest 25 mg/l, więc 20 mg/l spełnia A1.
- Azotany 20 mg/l – dla A1 dopuszczalne jest 50 mg/l, więc 20 mg/l spełnia A1.
- Żelazo 0,1 mg/l – dla A1 dopuszczalne jest 0,3 mg/l, a 0,1 mg/l jest nawet na poziomie wartości zalecanej; warunek A1 jest spełniony.
- ChZT 20 mg/l – dla A1 dopuszczalne jest 25 mg/l, więc 20 mg/l spełnia A1.
Wniosek: wszystkie wskazane parametry mieszczą się w granicach kategorii A1, dlatego poprawna jest odpowiedź "Kategoria A1."
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe? "Kategoria A2." i "Kategoria A3." dotyczą wód, dla których co najmniej jeden parametr przekracza limity A1, co tutaj nie zachodzi. "Woda nie odpowiada żadnej kategorii." byłaby zasadna dopiero wtedy, gdyby choć jeden wskaźnik przekraczał nawet limity A3 albo gdyby ocena obejmowała dodatkowe parametry z tabeli i tam wystąpiło przekroczenie.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj każdy podany wskaźnik i upewnij się, czy patrzysz na kolumnę "dopuszczalne". Najczęstsza pomyłka to użycie wartości zalecanych, które są ostrzejsze i mogą sztucznie "zaniżać" kategorię.
