Zasada HIFO (Highest In, First Out) to reguła wydań magazynowych, w której o kolejności wydania decyduje koszt/cena jednostkowa partii: najpierw wydaje się partię o najwyższej cenie (najdroższą), a dopiero później tańsze. W praktyce oznacza to, że przy wyborze partii do wydania nie kierujemy się datą przyjęcia (jak w FIFO) ani terminem ważności (jak w FEFO), lecz porównujemy koszt jednostkowy poszczególnych partii.
W tym zadaniu kluczowe są dwa kroki:
- Odczyt z tabeli parametru kosztowego (np. ceny jednostkowej, kosztu zakupu lub innego wskaźnika "ile kosztuje 1 szt." dla każdej partii A–D).
- Porównanie wartości i wybór partii z najwyższą wartością tego parametru.
Odpowiedź "Partia zapasu C." jest poprawna, ponieważ z danych w tabeli wynika, że właśnie partia C ma najwyższy koszt/cenę jednostkową, a to jest kryterium HIFO.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Partia zapasu A." byłaby właściwa tylko wtedy, gdyby to ona miała najwyższą cenę jednostkową. Jeśli w tabeli jej wartość jest niższa niż dla C, nie spełnia warunku HIFO.
- "Partia zapasu B." to typowy wybór przy pomyłce w odczycie tabeli (np. wybranie innej kolumny) albo przy błędnym założeniu, że liczy się ilość lub wartość całkowita partii, a nie koszt jednostkowy.
- "Partia zapasu D." bywa wybierana przez analogię do innych metod wydań (np. "ostatnia dostawa" w LIFO) lub przez błędne utożsamienie HIFO z jakąś kolejnością liter/oznaczeń. W HIFO decyduje wyłącznie najwyższy koszt jednostkowy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się HIFO, szukaj w tabeli kolumny związanej z ceną/kosztem i wybieraj najwyższą wartość. Nie sugeruj się liczbą sztuk ani kolejnością przyjęć, jeśli nie jest to wprost wymagane.
