W ISDN występują różne typy dostępu, a ich rozpoznanie opiera się na parametrach interfejsu i liczbie kanałów.
BRI (Basic Rate Interface) to podstawowy dostęp przeznaczony typowo dla pojedynczego abonenta. Kluczowym wyróżnikiem jest konfiguracja kanałów: 2B+D, czyli dwa kanały użytkowe (B) po 64 kb/s oraz kanał sygnalizacyjny (D) 16 kb/s. W dokumentacji urządzeń spotyka się opisy typu "Basic Rate", "2B+D" lub wskazanie interfejsu podstawowego – takie zapisy prowadzą do wniosku, że urządzenie zaprojektowano do pracy z dostępem BRI.
PRI (Primary Rate Interface) to dostęp pierwotny, przeznaczony dla większych instalacji (np. centrale abonenckie), z większą liczbą kanałów niż w BRI. Jeśli specyfikacja wskazuje interfejs pierwotny, zwykle pojawiają się informacje o wielu kanałach B oraz jednym kanale D o innych parametrach niż w dostępie podstawowym. To odróżnia PRI od BRI.
DSL odnosi się do rodziny technik szerokopasmowego dostępu wykorzystujących parę miedzianą, ale nie jest to interfejs ISDN i w specyfikacji byłby opisany innymi parametrami (np. trybami DSL, profilami, pasmem, modulacją). Z kolei POTS oznacza klasyczną analogową telefonię abonencką. Gdy urządzenie jest przeznaczone do POTS, dokumentacja dotyczy zwykle pracy analogowej (linia abonencka, sygnały analogowe), a nie kanałów B/D typowych dla ISDN.
Dlatego poprawny wybór wynika z powiązania: zapisy charakterystyczne dla "2B+D/Basic Rate" → dostęp podstawowy ISDN (BRI), natomiast PRI/DSL/POTS opisują inne klasy usług i inne interfejsy.
