W zadaniach o wytrącaniu osadu kluczowe jest rozróżnienie między związkami dobrze rozpuszczalnymi (pozostają w roztworze jako jony) a związkami trudno rozpuszczalnymi (po przekroczeniu rozpuszczalności tworzą fazę stałą – osad). Informacja "na podstawie tabeli" zwykle odnosi się do tabeli rozpuszczalności lub do danych o stałej rozpuszczalności (Ksp).
Odpowiedź "Mg(OH)2" jest poprawna, ponieważ wodorotlenek magnezu należy do typowych, słabo rozpuszczalnych wodorotlenków. Gdy w roztworze obecne są jony Mg2+ i OH−, łatwo dochodzi do przekroczenia rozpuszczalności i pojawia się biały osad Mg(OH)2.
Pozostałe propozycje nie spełniają warunku wytrącenia osadu w typowych warunkach:
- "NaOH" – wodorotlenek sodu to mocna zasada i bardzo dobrze rozpuszczalny elektrolit; zwykle nie tworzy osadu, tylko zwiększa stężenie jonów OH− w roztworze.
- "KOH" – analogicznie, wodorotlenek potasu jest dobrze rozpuszczalny; nie wytrąca się jako osad, lecz pozostaje w roztworze.
- "Mg(OH)" – zapis nie odpowiada typowemu, poprawnemu wzorowi obojętnego wodorotlenku magnezu(II). Dla kationu Mg2+ poprawny stechiometrycznie wodorotlenek ma postać Mg(OH)2.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w odpowiedziach pojawiają się NaOH i KOH, warto pamiętać, że to odczynniki "dostarczające" jonów OH−, a nie typowe osady. Osady w analizie jakościowej często tworzą wodorotlenki metali (np. Mg(OH)2, Fe(OH)3, Cu(OH)2) lub trudno rozpuszczalne sole.
