W bioindykacji porostowej wykorzystuje się fakt, że różne grupy porostów mają różną wrażliwość na zanieczyszczenia powietrza, w tym na dwutlenek siarki (SO2). W uproszczeniu: im gorsza jakość powietrza (wyższe obciążenie SO2), tym uboższa i bardziej odporna jest biota porostów.
Warunek w pytaniu mówi, że stwierdzono występowanie tylko porostów skorupiastych i proszkowych. Taki zestaw jest typowy dla obszarów, gdzie bardziej wrażliwe formy (np. listkowate i krzaczkowate) nie utrzymują się. Zatem należy w tabeli odnaleźć wiersz/klasę odpowiadającą sytuacji "pozostają tylko formy najbardziej odporne" i odczytać przypisany do niej przedział stężeń SO2.
Odpowiedź "170÷100 µg/m3" jest poprawna, ponieważ odpowiada kategorii, w której obserwuje się wyłącznie porosty skorupiaste i proszkowe (czyli stan większego zanieczyszczenia niż przy obecności porostów bardziej wrażliwych).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "100÷70 µg/m3" – to zakres sugerujący niższe stężenia, które w typowych skalach porostowych wiążą się z bogatszym składem gatunkowym lub obecnością form bardziej wrażliwych. Nie pasuje do warunku "tylko skorupiaste i proszkowe".
- "> 170 µg/m3" – wskazuje na jeszcze wyższe stężenia niż w poprawnym przedziale. Jeśli tabela rozróżnia klasę "tylko skorupiaste i proszkowe" jako zakres 170–100, to znak "> 170" oznaczałby inną, bardziej skrajną kategorię (np. jeszcze większą degradację), której nie opisano w warunku zadania.
- "< 30 µg/m3" – to bardzo niskie stężenia, przy których zwykle oczekuje się obecności porostów bardziej wrażliwych (większa różnorodność). Jest sprzeczne z obserwacją ograniczenia się do form odpornych.
Wskazówka egzaminacyjna: w tego typu zadaniach kluczowe jest odczytanie w tabeli dokładnie tej klasy, która odpowiada opisowi (tu: "wyłącznie" dwie formy), oraz uważne rozumienie zapisu przedziału (to zakres wartości, a nie działanie matematyczne).
