Skala Barthel (Barthel Index) służy do oceny stopnia samodzielności pacjenta w podstawowych czynnościach życia codziennego (ADL). Kluczowe jest prawidłowe odczytanie znaczenia punktów dla konkretnej czynności, a nie intuicyjne traktowanie "5" jako "bardzo źle".
W przedstawionej ocenie pacjent ma 5 pkt za "spożywanie posiłków" oraz 5 pkt za "ubieranie/rozbieranie się". Taka punktacja oznacza, że pacjent nie jest całkowicie zależny, tylko wykonuje znaczną część czynności samodzielnie, ale wymaga pomocy przy wybranych elementach. Dlatego poprawny wniosek brzmi: potrzebuje pomocy przy spożywaniu posiłku i częściowo wymaga pomocy w ubieraniu/rozbieraniu się.
Pozostałe wyniki cząstkowe (np. 15 pkt za poruszanie się po płaskim podłożu oraz 10 pkt za kontrolę zwieraczy i korzystanie z WC) wskazują na zachowaną samodzielność w tych obszarach. To dodatkowo przeczy odpowiedziom opisującym brak kontroli zwieraczy, konieczność wózka lub całkowitą zależność w toalecie.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- Stwierdzenia o "zależności podczas korzystania z WC" lub "braku kontroli zwieraczy" pasują do niskiej punktacji (0 lub ewentualnie 5 przy sporadycznym nietrzymaniu), a nie do pełnych 10 pkt.
- Opis "musi poruszać się na wózku" nie wynika z 15 pkt w mobilności, które oznacza samodzielne chodzenie (dopuszczalne z pomocą sprzętu).
- Sformułowania "nie spożywa samodzielnie" i "całkowicie zależny w ubieraniu" odpowiadają 0 pkt, a nie 5 pkt.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: 0 pkt = całkowita zależność, natomiast 5 pkt = częściowa samodzielność z pomocą (w zależności od czynności opis pomocy bywa różny).
