Skala (indeks) Barthel jest narzędziem oceny funkcjonalnej, które opisuje, na ile pacjent radzi sobie sam w podstawowych czynnościach życia codziennego. W praktyce opiekuna medycznego takie narzędzie pomaga ustalić zakres potrzebnej pomocy (asekuracja, częściowa pomoc, pełna pomoc) oraz monitorować zmiany w czasie, np. po udarze, w chorobie przewlekłej czy w okresie rekonwalescencji.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "samodzielności"?
Bo wynik w skali Barthel odzwierciedla poziom niezależności pacjenta w ADL, czyli w działaniach niezbędnych do codziennego funkcjonowania. Z punktu widzenia opieki oznacza to, że im większa samodzielność, tym mniejsze zapotrzebowanie na bezpośrednią pomoc personelu przy czynnościach pielęgnacyjno-opiekuńczych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "zagrożenia upadkiem" – ryzyko upadku ocenia się innymi narzędziami i kryteriami (dotyczącymi m.in. równowagi, chodu, leków, stanu świadomości). Skala Barthel nie jest typową skalą ryzyka zdarzenia, tylko skalą sprawności w ADL.
- "niepełnosprawności" – pojęcie niepełnosprawności jest szersze i bywa związane z orzecznictwem lub innymi klasyfikacjami. Barthel dotyczy praktycznej samodzielności w konkretnych czynnościach, a nie formalnego stopnia niepełnosprawności.
- "zagrożenia wystąpieniem odleżyn" – ryzyko odleżyn ocenia się skalami ukierunkowanymi na czynniki skórne i unieruchomienie (np. tolerancję ucisku, wilgotność, odżywienie). Barthel może pośrednio korelować z mobilnością, ale nie służy do bezpośredniej oceny ryzyka odleżyn.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się "ryzyka" (upadku/odleżyn) i "samodzielność", a w treści jest Barthel, wybieraj samodzielność/ADL. Zapamiętaj: Barthel = "co pacjent zrobi sam".
