W zadaniu trzeba odczytać z rysunku sposób zamocowania wałka oraz fakt jego podparcia. W toczeniu wałki często mocuje się w uchwycie oraz podpiera z drugiej strony kłem w koniku, zwłaszcza gdy element jest smukły lub wymagana jest dobra współosiowość.
Poprawna odpowiedź wskazuje na uchwyt pneumatyczny tulejkowy (tulejkę zaciskową/kollet). Taki uchwyt zwykle rozpoznaje się po tulei, która zaciska się sprężyście na obwodzie wałka (często przedstawianej jako tuleja z nacięciami). Zapewnia to dobre centrowanie i mniejsze bicie niż typowy uchwyt szczękowy. Element "pneumatyczny" odnosi się do sposobu uruchomienia zacisku (siłownik/powietrze), ale w samym rozpoznaniu kluczowa jest geometria zacisku tulejkowego.
Podparcie kłem obrotowym oznacza, że od strony konika zastosowano kieł z łożyskowaniem, który obraca się razem z przedmiotem. Dzięki temu zmniejsza się tarcie na czole i ryzyko przegrzania, a także stabilizuje się przedmiot w trakcie obróbki.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Uchwyt mechaniczny szczękowy – szczęki (3- lub 4-szczękowe) mocują przedmiot punktowo/na powierzchniach szczęk. Na rysunkach zwykle widać charakterystyczne szczęki, a nie tuleję zaciskową obejmującą obwód. To inne rozwiązanie niż tulejka.
- Trzpień rozprężny – służy do mocowania od wewnątrz (w otworze) poprzez rozprężenie, więc typowo dotyczy tulei, pierścieni lub elementów z otworem, a nie klasycznego pełnego wałka mocowanego po zewnętrznej średnicy.
- Uchwyt pneumatyczny szczękowy – może być zasilany pneumatycznie, ale nadal ma szczęki, a nie tuleję/kollet. Jeśli na rysunku wskazano zacisk tulejkowy, wariant szczękowy nie pasuje, mimo że również mógłby współpracować z kłem.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj rodzaj zacisku (tuleja vs szczęki vs rozprężanie w otworze), a dopiero potem zweryfikuj elementy dodatkowe, takie jak kieł obrotowy.
