W języku SFC (Sequential Function Chart) program opisuje działanie układu jako sekwencję kroków (stany) połączonych przejściami (transitions). Każde przejście ma zwykle przypisany warunek logiczny (np. sygnał z czujnika, flaga, wynik porównania), który decyduje o tym, czy można przejść dalej.
Ogólna zasada jest następująca:
- najpierw musi być aktywny krok źródłowy (ten, z którego wychodzi przejście),
- następnie musi być prawdziwy warunek przejścia przypisany do tego połączenia,
- dopiero wtedy przejście "zadziała", a krok docelowy stanie się aktywny.
Dlatego odpowiedź "Gdy krok S7 jest aktywny i spełniony jest warunek e." jest poprawna: zawiera jednocześnie dwa wymagane elementy (aktywny krok poprzedzający + spełniony warunek przejścia do S8).
Pozostałe propozycje są typowymi pułapkami:
- Stwierdzenie o tym, że "S6 lub S7 jest nieaktywny" nie definiuje poprawnego mechanizmu przejścia w SFC. Nieaktywność kroku nie jest warunkiem uruchomienia przejścia; liczy się aktywność kroku źródłowego i prawdziwość warunku.
- Wariant "S6 jest aktywny i spełniony jest warunek e" myli krok źródłowy przejścia. Nawet jeśli warunek e byłby spełniony, ale przejście do S8 wychodzi z S7, to aktywność S6 nie uruchomi wejścia do S8.
- Wariant "kroki S6 i S7 są aktywne" pomija warunek przejścia. W SFC równoległa aktywność kroków może występować (np. w rozgałęzieniach), ale sama aktywność nie zastępuje warunku logicznego przypisanego do przejścia.
Wskazówka egzaminacyjna: czytając schemat SFC, zawsze najpierw ustal z jakiego kroku wychodzi strzałka do kroku docelowego, a dopiero potem sprawdź jaki warunek jest podpisany przy przejściu. Odpowiedź musi zawierać oba elementy.
