W języku SFC (diagram sekwencyjny) podstawowymi elementami są kroki (stany/etapy działania) oraz przejścia (warunki, które umożliwiają przejście między krokami). Sekwencja współbieżna oznacza, że po pewnym kroku następuje rozgałęzienie równoległe na kilka gałęzi, które mogą być aktywne i wykonywane równocześnie.
Poprawny zapis współbieżności w SFC ma dwie kluczowe cechy:
- Rozdzielenie: z jednego kroku wychodzą co najmniej dwa przejścia prowadzące do różnych kroków/gałęzi, co uruchamia równoległe wykonywanie działań.
- Złączenie (synchronizacja): po wykonaniu gałęzi następuje ich połączenie w jedno przejście, które prowadzi do następnego kroku. To połączenie ma sens tylko wtedy, gdy zapewnia, że dalsza część sekwencji startuje po spełnieniu warunków zakończenia równoległych gałęzi.
Wariant opisany jako: krok K1, z którego wychodzą dwa równoległe przejścia Tr1 i Tr2 do kroków K2 i K3, a następnie złączenie w przejściu Tr3 do K4 (dalej Tr4 do K5), odpowiada typowemu wzorcowi "fork-join" w SFC. Właśnie obecność zarówno rozgałęzienia, jak i późniejszego złączenia odróżnia współbieżność od innych struktur.
Pozostałe warianty są błędne, jeśli pokazują jedynie:
- ciąg kroków bez rozdzielenia (to zwykła sekwencja, nie współbieżność),
- rozgałęzienie bez poprawnego złączenia (brak synchronizacji powoduje, że nie jest to poprawna sekwencja współbieżna),
- alternatywę (wybór jednej gałęzi) zamiast równoległego uruchomienia kilku gałęzi.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj w diagramie momentu, w którym "jedno staje się wieloma" (fork) oraz momentu, w którym "wiele znów staje się jednym" (join). Dopiero para tych elementów pozwala pewnie rozpoznać współbieżność w SFC.
