KWALIFIKACJA TLO3 - STYCZEŃ 2018

PYTANIE NR 2.
Na podstawie rysunku określ wynik pomiaru.
Ilustracja przedstawia mikrometr, przyrząd pomiarowy używany do precyzyjnego mierzenia długości, grubości lub średnicy.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wynik 50,78 mm wynika z prawidłowego odczytu wartości na rysunku przyrządu: najpierw określa się część z głównej skali, a następnie dodaje wskazanie ze skali pomocniczej (odpowiadające setnym milimetra). Pozostałe propozycje odpowiadają typowym pomyłkom: odczytowi innej kreski lub przesunięciu o stałą działkę.

Pełne wyjaśnienie:

W zadaniach "na podstawie rysunku określ wynik pomiaru" sprawdzana jest umiejętność odczytu wskazań przyrządu pomiarowego i poprawnego zapisu wyniku w milimetrach. Poprawny wynik 50,78 mm oznacza, że na rysunku część całkowita i dziesiąte milimetra zostały odczytane ze skali głównej, a część setna milimetra (0,78 mm) wynika ze skali pomocniczej widocznej na rysunku.

Jak rozumować krok po kroku (uniwersalnie):

  • Najpierw odczytaj wartość ze skali głównej do miejsca, w którym znajduje się linia odniesienia (krawędź, indeks, kreska).
  • Następnie sprawdź, która kreska na skali pomocniczej (np. noniuszu) najlepiej pokrywa się z kreską skali głównej.
  • Dodaj wartość odpowiadającą tej kresce (zgodnie z działką przyrządu) do wyniku ze skali głównej i zapisz w mm.

Odpowiedź 50,78 mm jest zgodna z takim schematem: wskazanie "50 mm + część ułamkowa wynikająca z dopasowania kreski" daje dokładnie 50,78 mm.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

  • 50,32 mm zwykle wynika z odczytania niewłaściwej kreski na skali pomocniczej (pomylenie "pokrywającej się" kreski) albo z odczytu z innego miejsca odniesienia.
  • 50,83 mm jest bardzo bliskie poprawnemu wynikowi, co wskazuje na typowy błąd "o kilka setek" – najczęściej wybór sąsiedniej kreski na skali pomocniczej lub nieuwzględnienie, że kreski trzeba porównywać z linią odniesienia, a nie z krawędzią szczęk/indeksem.
  • 51,28 mm sugeruje błąd na skali głównej (przesunięcie o 0,5 mm lub 1 mm) połączony z odczytem części ułamkowej; często pojawia się, gdy uczeń bierze następną pełną działkę mimo że indeks jej nie przekroczył.

Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi sprawdź, czy zaproponowane wyniki różnią się stałą wartością (np. o 0,05 mm, 0,5 mm lub 1 mm). Takie różnice prawie zawsze odpowiadają konkretnemu, typowemu mechanizmowi pomyłki w odczycie skali.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Najpierw odczytaj pełne milimetry (i ewentualnie 0,5 mm) ze skali głównej do kreski odniesienia. Potem znajdź kreskę noniusza, która idealnie pokrywa się ze skalą główną i dodaj jej wartość (np. setne mm). Wynik zapisz w mm z właściwą liczbą miejsc po przecinku.
Noniusz to skala pomocnicza pozwalająca odczytać ułamkową część milimetra, gdy skala główna pokazuje tylko pełne działki. Dzięki dopasowaniu jednej kreski noniusza do kreski skali głównej można ustalić dokładne setne (lub inne) części mm. Bez noniusza odczyt byłby mniej precyzyjny.
To celowy zabieg: różnice o 0,01–0,05 mm odpowiadają pomyleniu sąsiednich kresek na skali pomocniczej. Takie distractory sprawdzają, czy zdający naprawdę umie wskazać kreskę, która się pokrywa, a nie tylko "zgaduje" wartość. W praktyce to najczęstszy błąd w metrologii warsztatowej.
Najczęściej myli się: (1) kreskę noniusza, która ma się pokrywać, (2) punkt odniesienia (indeks), (3) przekroczenie pełnej działki na skali głównej, (4) liczbę miejsc po przecinku niezgodną z działką przyrządu. Pomaga rutyna: najpierw skala główna, potem dopiero pomocnicza.
Zwykle nie wykonuje się obliczeń w sensie matematycznym, tylko sumuje wskazanie skali głównej i pomocniczej zgodnie z działką przyrządu. Kluczowe jest poprawne rozpoznanie, co reprezentuje każda skala. Jeśli przyrząd ma działkę 0,01 mm, wynik zapisuje się do setnych milimetra.
Liczbę miejsc po przecinku dobiera się do działki elementarnej przyrządu pokazanej na rysunku lub wynikającej z typu skali. Jeśli przyrząd pozwala odczytać setne mm, zapis do dwóch miejsc po przecinku jest uzasadniony. Gdyby działka była większa, zapis "50,78" byłby podejrzanie zbyt dokładny.
Pomiary warsztatowe wykonuje się m.in. przy ocenie zużycia elementów mocowań, sworzni, tulei, elementów mechanizmów sterowania oraz podczas dopasowania części po demontażu. Wynik pomiaru porównuje się z tolerancjami z dokumentacji technicznej. Poprawny odczyt decyduje o dopuszczeniu elementu do dalszej eksploatacji.
Taki "skok" o około 0,5–1 mm często powstaje, gdy zdający uzna, że indeks minął następną pełną działkę, mimo że na rysunku jeszcze jej nie przekroczył. To błąd kolejności: zamiast najpierw ustalić pewną wartość ze skali głównej, wybiera się ułamkową część i "dopisuje" pełny milimetr.
Ćwicz w stałym schemacie: zaznacz palcem/na kartce linię odniesienia, odczytaj skale główną, a potem wyszukuj pokrywającą się kreskę na skali pomocniczej, porównując kilka sąsiednich. Warto robić krótkie serie zadań (10–20 odczytów) i zawsze dopisywać, skąd pochodzi część całkowita i ułamkowa.
Tak, w polskiej notacji stosuje się przecinek jako separator dziesiętny, więc zapis 50,78 mm jest naturalny. Na egzaminie najważniejsze jest zachowanie jednostki i dokładności zgodnej z przyrządem. Jeśli arkusz dopuszcza oba zapisy, nie zmienia to wartości, ale najczęściej oczekiwany jest przecinek.
info

Statystycznie 65% uczniów zna prawidłową odpowiedź. średnie

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że pozostałe propozycje odpowiadają typowym pomyłkom: odczytowi innej kreski lub przesunięciu o stałą działkę.

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z metrologii warsztatowej dla szkół technicznych (dział: suwmiarka/mikrometr – odczyt)
  • Instrukcje producentów przyrządów pomiarowych (sekcja: odczyt i zasady użytkowania)
  • Ćwiczenia praktyczne z odczytu skali na rysunkach i zdjęciach przyrządów pomiarowych

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego