W CAN High Speed (warstwa fizyczna wg ISO 11898) sygnał jest przesyłany jako sygnał różnicowy na dwóch przewodach: CAN_H oraz CAN_L. Oznacza to, że o stanie logicznym w większym stopniu decyduje różnica napięć między liniami, a nie samo napięcie jednej linii względem masy.
Podczas transmisji występują dwa podstawowe stany:
- Recesywny – obie linie mają zbliżone napięcia, więc napięcie różnicowe jest małe (w praktyce bliskie 0 V).
- Dominujący – CAN_H jest "podbijane" w górę, a CAN_L "ściągane" w dół. Wtedy pojawia się typowa, wyraźna różnica napięć rzędu około 2 V.
Dlatego stwierdzenie "napięcie różnicowe na magistrali wynosi około 2 V" jest zgodne z typowym przebiegiem CAN HS widocznym na rysunkach i oscyloskopie, gdy analizuje się odcinki dominujące w ramce.
Pozostałe odpowiedzi są mylące z następujących powodów:
- "napięcie średnie na magistrali wynosi około 3,5 V" – napięcie średnie nie jest tym samym co różnicowe; ponadto wartość średnia zależy od tego, jak jest zdefiniowana (średnia z CAN_H i CAN_L, czy uśrednienie w czasie) i nie jest kluczowym parametrem rozstrzygającym stan w transmisji różnicowej.
- "napięcie różnicowe na magistrali wynosi około 0 V" – to może być prawdziwe dla stanu recesywnego, ale nie opisuje typowej sytuacji "w trakcie transmisji" (gdy pojawiają się bity dominujące), a pytanie odnosi się do wniosku z przebiegu, gdzie różnica jest widoczna.
- "napięcie średnie na magistrali wynosi około 1,5 V" – ponownie dotyczy innej wielkości niż napięcie różnicowe i nie jest właściwym wnioskiem dla standardowego opisu CAN HS.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: CAN HS = transmisja różnicowa, więc przy ocenie poprawności komunikacji najpierw analizuje się różnicę CAN_H–CAN_L i jej zachowanie w dominacji/recesji, a dopiero później napięcia pojedynczych linii.
