W instalacjach gazowych (jak i innych rurociągach) straty ciśnienia dzieli się na straty liniowe (na prostych odcinkach przewodu) oraz straty/opor y miejscowe, które powstają na elementach powodujących zaburzenie przepływu: kolanach, trójnikach, zwężkach, zaworach, filtrach, reduktorach itp.
W tego typu zadaniu "suma oporów miejscowych odcinka 2–3" jest liczona na podstawie dwóch źródeł informacji:
- Rysunku – aby ustalić, jakie dokładnie elementy (i w jakiej liczbie) znajdują się pomiędzy punktami 2 i 3.
- Tabeli – aby przypisać każdemu z tych elementów wartość oporu w przyjętej postaci, najczęściej jako długość zastępczą wyrażoną w metrach albo jako współczynnik oporu (bezwymiarowy), który następnie przelicza się na równoważną stratę.
Poprawne postępowanie polega na tym, aby:
- Wyodrębnić wyłącznie odcinek 2–3 (nie doliczać elementów z innych odcinków instalacji).
- Spisać wszystkie elementy na tym odcinku i ich liczności (np. liczba kolan, trójników, zaworów).
- Dla każdego elementu odczytać z tabeli właściwą wartość (dla właściwego typu elementu i – jeśli tabela tego wymaga – odpowiedniej średnicy/odmiany).
- Zsumować wszystkie odczytane wartości, otrzymując wynik w jednostce podanej w tabeli (w tym zadaniu: metry).
Odpowiedź "4,2 m" jest poprawna, bo odpowiada sumie wartości przypisanych wszystkim elementom miejscowym znajdującym się na odcinku 2–3 zgodnie z rysunkiem i tabelą.
Odpowiedzi "3,9 m", "5,1 m", "5,2 m" są niepoprawne, ponieważ nie odpowiadają kompletnej i spójnej sumie dla odcinka 2–3. W praktyce takie wyniki pojawiają się, gdy zdający pominie jeden z elementów (wynik zaniżony) albo doliczy element z sąsiedniego odcinka, ewentualnie zastosuje wartość z niewłaściwego wiersza tabeli (wynik zawyżony).
Wskazówka egzaminacyjna: przed sumowaniem zaznacz na rysunku wszystkie elementy odcinka 2–3 i "odhaczaj" je podczas przepisywania wartości z tabeli. To ogranicza ryzyko pominięcia lub podwójnego policzenia kształtki.
