W hartowaniu powierzchniowym kluczowe jest nagrzanie tylko warstwy wierzchniej elementu do temperatury umożliwiającej przemianę strukturalną, a następnie szybkie chłodzenie (zwykle natryskiem lub inną formą intensywnego odbioru ciepła). Taki proces ma dać twardą powierzchnię odporną na ścieranie, przy jednoczesnym zachowaniu bardziej plastycznego rdzenia.
Urządzeniem charakterystycznym dla tego typu nagrzewania jest induktor wysokiej częstotliwości (cewka), który wytwarza zmienne pole elektromagnetyczne. W przewodzącym materiale powstają prądy wirowe, a ciepło wydziela się bezpośrednio w nagrzewanej warstwie. Dzięki temu nagrzewanie jest:
- lokalne – skoncentrowane w strefie pod induktorem,
- szybkie – łatwo uzyskać krótki czas cyklu,
- kontrolowane – możliwa jest regulacja mocy i czasu, a więc głębokości warstwy nagrzanej.
Odpowiedź "elektryczny piec wgłębny" jest nieadekwatna, ponieważ piec służy do nagrzewania całego wsadu/elementu w komorze, a nie do miejscowego nagrzewania powierzchni w krótkim cyklu. W praktyce piec kojarzy się raczej z klasycznym hartowaniem objętościowym lub wyżarzaniem.
Odpowiedź "nagrzewnica oporowa" wskazuje na nagrzewanie przez opór elektryczny (prąd przepływający przez element grzejny lub złącze), co nie jest typowym sposobem realizacji schematów hartowania indukcyjnego przedstawianych na rysunkach technologicznych. To inny mechanizm doprowadzenia ciepła i zwykle inna organizacja stanowiska.
Odpowiedź "nagrzewnicowy agregat kąpielowy" dotyczy nagrzewania w kąpieli (np. ciekłej), które prowadzi do ogrzewania przez kontakt z medium i nie odpowiada idei szybkiego, miejscowego nagrzewania powierzchni cewką. Kąpiele są kojarzone z innymi procesami cieplnymi/technologicznymi, a nie z typowym hartowaniem indukcyjnym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na schemacie widać cewkę wokół fragmentu elementu i strefowe nagrzewanie przed chłodzeniem, najczęściej chodzi właśnie o induktor HF.
