Badanie makroskopowe gruntu polega na ocenie próbki z użyciem zmysłów (wzrok, czasem dotyk) bez wykonywania specjalistycznych pomiarów. Wynikiem takiej oceny jest opis jakościowy cech łatwo obserwowalnych, do których należy m.in. barwa gruntu. Barwa bywa pomocna w rozpoznaniu warstw, przewarstwień oraz wstępnej ocenie domieszek (np. organicznych) lub stopnia zawilgocenia, ale sama w sobie nie jest parametrem liczbowym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Uziarnienie gruntu w sensie wynikowym (udziały frakcji, krzywa uziarnienia, wskaźniki) wyznacza się badaniami granulometrycznymi (np. przesiewaniem lub metodami dla frakcji drobnych). Oględziny mogą co najwyżej dać bardzo orientacyjne wrażenie "drobny/gruby", ale nie stanowią wiarygodnego określenia uziarnienia w rozumieniu parametrów badawczych.
- Wytrzymałość gruntu na ścinanie to parametr mechaniczny, wymagający badań aparaturowych (np. odpowiednich prób ścinania). Nie da się jej ustalić z samych oględzin, bo zależy m.in. od struktury, naprężeń i warunków wodnych, które muszą być kontrolowane w badaniu.
- Gęstość właściwa szkieletu gruntowego jest wielkością fizyczną odnoszącą się do części stałej gruntu. Jej oznaczenie wymaga pomiaru masy i objętości w warunkach laboratoryjnych, dlatego nie wynika z obserwacji makroskopowej.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "makroskopowe/organoleptyczne", szukaj odpowiedzi opisującej cechę widoczną lub prostą do zaobserwowania, a nie parametr wymagający aparatury, procedury i wyniku liczbowego.
