W monitoringu geodezyjnym przemieszczenie liniowe punktu kontrolowanego w danej epoce (np. "pomiar 9") rozumie się zwykle jako długość wektora przemieszczenia pomiędzy położeniem punktu w epoce odniesienia a położeniem w analizowanej epoce.
Typowy tok postępowania jest następujący:
- Krok 1: odczyt danych – z zestawienia wyników wybiera się wartości opisujące zmianę położenia punktu nr 41 dla pomiaru 9. Mogą to być bezpośrednio podane składowe przemieszczenia (np. ΔX i ΔY), albo współrzędne z dwóch epok, z których dopiero wyznacza się różnice.
- Krok 2: wyznaczenie składowych – jeżeli w tabeli są współrzędne, to oblicza się różnice (np. ΔX = X9 − X0, ΔY = Y9 − Y0). Jeśli składowe są już podane, ten krok sprowadza się do poprawnego przypisania wartości do epoki "9".
- Krok 3: moduł wektora – przemieszczenie liniowe liczy się jako długość wektora: d = √(ΔX² + ΔY²) (w przypadku analizy 2D). Jeśli zadanie dotyczy 3D, analogicznie uwzględnia się też składową wysokościową.
- Krok 4: jednostki i zaokrąglenie – wynik trzeba podać w mm, więc należy dopilnować przeliczeń (np. z metrów na milimetry) i zaokrąglić dopiero na końcu obliczeń zgodnie z poleceniem/standardem arkusza.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "1,3 mm"? Oznacza to, że po wykonaniu powyższych kroków, moduł wektora przemieszczenia punktu nr 41 w pomiarze 9 wynosi właśnie 1,3 mm (po właściwym przeliczeniu i zaokrągleniu).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wartości "1,1 mm", "1,2 mm" i "1,4 mm" zwykle wynikają z typowych pomyłek: nieprawidłowego odczytu epoki (np. użycie pomiaru 8 zamiast 9), pominięcia jednej składowej (użycie tylko ΔX lub tylko ΔY), błędu jednostek lub zaokrąglenia na etapie pośrednim. W zadaniach na milimetry nawet drobna pomyłka rachunkowa łatwo przesuwa wynik o 0,1 mm.
