W kosztorysowaniu nakład robocizny podaje się w r-g, czyli roboczogodzinach. Oznacza to liczbę godzin pracy ludzi potrzebnych do wykonania danej pozycji robót przy założonych normach.
Aby ustalić wymaganą liczbę robotników w zadanym terminie, stosuje się prostą zależność:
liczba pracowników = łączne r-g / czas pracy jednego pracownika w analizowanym okresie
W treści podano okres 15 dni roboczych i pracę na jedną zmianę po 8 godzin. Zatem czas pracy jednego pracownika w tym okresie to:
15 × 8 = 120 godzin (czyli 120 r-g na osobę).
Następnie należy wziąć z fragmentu kosztorysu łączną wartość nakładów robocizny (a nie normę r-g/m3) i podzielić ją przez 120. Otrzymany wynik zwykle nie jest liczbą całkowitą, dlatego w planowaniu obsady przyjmuje się zaokrąglenie w górę do pełnej osoby, aby zapewnić wykonanie robót w terminie.
Typowe błędy wynikają z:
- użycia niewłaściwej kolumny (np. normy r-g/m3 zamiast łącznych r-g),
- pominięcia przeliczenia dni na godziny (dzielenie tylko przez 15),
- zaokrąglenia w dół, które zaniża obsadę i powoduje ryzyko przekroczenia terminu.
Odpowiedzi rozbieżne z poprawnym wynikiem zwykle odpowiadają właśnie tym pomyłkom: zaniżeniu przez błędne zaokrąglenie lub przyjęciu złej podstawy obliczeń, albo zawyżeniu przez nieprawidłowe mnożenie/interpretację czasu pracy.
