W oznaczeniach ilościowych dobór metody miareczkowej zależy od typu reakcji, jaki zachodzi między analitem a titrantem. Jeżeli opis procedury wskazuje na reakcję kwas–zasada (zobojętnianie) oraz użycie roztworu mianowanego kwasu lub zasady i wyznaczanie punktu końcowego (wskaźnikiem barwnym lub pomiarem pH), właściwą metodą jest alkacymetria.
Odpowiedź "Alkacymetryczną." jest poprawna, ponieważ alkacymetria obejmuje oznaczanie związków wykazujących właściwości kwasowe lub zasadowe (albo reagujących z zasadą/kwasem w sposób stechiometryczny), a wynik wyznacza się na podstawie zużycia titranta.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do innych mechanizmów reakcji, więc będą błędne, jeśli w opisie nie ma dla nich przesłanek:
- "Jodometryczną." – jodometria jest metodą oksydacyjno-redukcyjną, opartą na układzie jod/jodek i titracji związanej z przemianami redoks. Wybiera się ją, gdy analit utlenia lub redukuje jod/jodek, a nie wtedy, gdy zachodzi neutralizacja.
- "Argentometryczną." – argentometria to miareczkowanie strąceniowe z użyciem jonów srebra (np. do chlorków, bromków). Jest właściwa, gdy powstaje trudno rozpuszczalny osad soli srebra; nie pasuje do opisu reakcji kwas–zasada.
- "Kompleksometryczną." – kompleksometria opiera się na tworzeniu trwałych kompleksów (często z EDTA) i jest typowa dla oznaczania jonów metali. Bez informacji o kompleksowaniu jonów metali w opisie nie można jej uznać za właściwą.
Wskazówka egzaminacyjna: czytając "opis", szukaj słów-kluczy: NaOH/HCl, zobojętnianie, wskaźnik kwasowo-zasadowy, pH, miareczkowanie → alkacymetria; jod, tiosiarczan → jodometria; AgNO3, osad → argentometria; EDTA, kompleks → kompleksometria.
