Przemieszczenie pionowe punktu (czasem nazywane zmianą wysokości) oblicza się na podstawie danych z dwóch momentów obserwacji zapisanych w tabeli. W praktyce porównuje się wysokość punktu z epoki odniesienia (np. "0", "I" lub "początkowej") z wysokością z epoki kontrolnej (np. "II", "III" lub "aktualnej").
Ogólny schemat jest następujący:
- odczytaj z tabeli dwie wartości wysokości dla punktu nr 3 (dla dwóch epok),
- wykonaj odejmowanie zgodne z definicją przyjętą w zadaniu (najczęściej: wartość aktualna − wartość odniesienia),
- zapisz wynik w milimetrach i z dokładnością zgodną z danymi w tabeli.
Odpowiedź -5,6 mm oznacza osiadanie (obniżenie) punktu nr 3 o 5,6 mm. Znak "minus" jest tutaj kluczowy: informuje o kierunku zmiany w pionie, a nie tylko o jej wielkości.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- -56 mm ma prawidłowy znak (obniżenie), ale zbyt dużą wartość. Taki wynik często powstaje przez błędne przesunięcie przecinka lub pomylenie jednostek (np. interpretację 5,6 mm jako 0,056 m i ponowny, niepoprawny przelicznik).
- +5,6 mm ma poprawną wartość bezwzględną, ale zły znak. To typowy efekt odwrócenia kolejności odejmowania lub założenia, że "zmiana" zawsze jest dodatnia.
- +56 mm łączy oba błędy naraz: nieprawidłowy znak oraz zawyżenie wartości (najczęściej o czynnik 10).
Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu sprawdź, czy kierunek zmiany ma sens inżyniersko (osiadanie jest częste), ale zawsze trzymaj się danych z tabeli i konsekwentnej konwencji znaku.
