Metoda siatki kwadratów w niwelacji jest stosowana wtedy, gdy celem jest opis powierzchni terenu (a nie tylko jednej linii). Charakterystyczne jest założenie regularnej siatki punktów (najczęściej w wierzchołkach kwadratów) i takie planowanie stanowisk niwelatora, aby zapewnić sprawne wykonanie odczytów na punktach siatki oraz kontrolę ciągłości pomiaru.
Odpowiedź "siatki kwadratów." jest właściwa, gdy szkic polowy pokazuje regularny, powtarzalny układ punktów/pól oraz stanowiska rozmieszczone tak, by "obsłużyć" kolejne węzły siatki. Taki układ pozwala później na interpolację wysokości i opracowanie modelu terenu lub warstwic.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do takiego szkicu:
- "profilów podłużnych." dotyczy pomiaru wzdłuż jednej osi (np. trasy drogi, kanału). Szkic ma wtedy wyraźnie liniowy przebieg punktów i stanowisk wzdłuż kierunku trasy.
- "profilów poprzecznych." odnosi się do przekrojów poprzecznych wykonywanych wzdłuż trasy w określonych przekrojach. Układ jest szeregiem krótkich linii prostopadłych do osi, a nie regularną siatką na całej powierzchni.
- "punktów rozproszonych." oznacza dobór punktów nieregularny (tam, gdzie trzeba uchwycić rzeźbę terenu). Na szkicu nie powinno dominować regularne "kratowanie", lecz raczej nieregularne rozmieszczenie zależne od ukształtowania i potrzeb opracowania.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać: siatka = regularność i powierzchnia, profile = układ liniowy związany z trasą, punkty rozproszone = nieregularność dobrana do rzeźby.
