W języku SFC (Sequential Function Chart) program jest zorganizowany jako sekwencja kroków połączonych przejściami. W danej chwili aktywny jest określony krok (lub kroki), a z jego aktywnością powiązane są akcje, które mogą sterować wyjściami, np. Q0.0.
Aby poprawnie odczytać przebieg wyjścia Q0.0 dla kroku 2, wykonuje się następujące kroki rozumowania:
- Ustal moment wejścia do kroku 2 (kiedy spełniony zostaje warunek przejścia z kroku poprzedniego).
- Ustal moment wyjścia z kroku 2 (kiedy spełniony zostaje warunek przejścia do kroku następnego).
- Sprawdź typ akcji przypisanej do kroku 2: czy jest to działanie podtrzymywane przez cały czas aktywności kroku, czy impuls/krótka aktywacja, czy też reset/set wyjścia.
- Porównaj to z przebiegami Q_A–Q_D i wybierz ten, który dokładnie pokrywa się czasowo z aktywnością kroku 2 oraz pasuje do typu akcji.
Odpowiedź "Q_B" jest właściwa, ponieważ jako jedyna przedstawia stan wyjścia Q0.0 zgodny z wykonywaniem działań w kroku 2, czyli zmianę i/lub podtrzymanie stanu dokładnie w przedziale aktywności tego kroku (zgodnie z akcją zdefiniowaną w SFC).
Pozostałe przebiegi są niepoprawne z typowych powodów:
- "Q_A" zwykle nie zgadza się z granicami kroku 2 (zaczyna się zbyt wcześnie albo kończy zbyt późno), co wskazuje na błędne utożsamienie stanu wyjścia ze stanem kroku 1 lub 3.
- "Q_C" może odpowiadać działaniu impulsowemu albo reakcji na przejście, a nie na cały czas aktywności kroku 2, więc nie opisuje Q0.0 podczas wykonywania działań w kroku.
- "Q_D" najczęściej pokazuje brak aktywacji lub aktywację w innym odcinku cyklu, co świadczy o pomyleniu wyjścia albo nieuwzględnieniu typu akcji (np. reset).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw wyznacz okno czasowe aktywności kroku, dopiero potem dopasuj przebieg wyjścia. Nie zakładaj, że każda akcja w SFC działa "tak samo" – typ akcji decyduje o tym, czy wyjście jest utrzymywane, ustawiane jednorazowo czy resetowane.
