Rozpoznanie stylu ogrodu na schemacie kompozycyjnym opiera się na cechach układu przestrzennego, a nie na doborze roślin. Dla ogrodu barokowego typowe są: wyraźna oś główna, ścisła symetria względem osi, porządek geometryczny (regularne kwatery/partery), a także czytelna hierarchia przestrzeni – to, co najważniejsze, jest umieszczone na osi i podkreślone powtarzalnością elementów.
Dlatego odpowiedź "barokowego." jest właściwa, gdy rysunek przedstawia układ regularny, "zorganizowany", z dominującą osią oraz lustrzanym powtórzeniem elementów po obu stronach. Takie rozwiązania służyły efektowi reprezentacyjności i demonstracji ładu.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w typowym ujęciu kompozycyjnym:
- "romantycznego." – ogród romantyczny (krajobrazowy) dąży do naturalności: kręte ścieżki, nieregularne wnętrza, asymetria, naśladownictwo pejzażu. Regularny, osiowy schemat zwykle przeczy temu założeniu.
- "średniowiecznego." – ogrody średniowieczne (np. wirydarze) bywały geometryczne, ale zazwyczaj mają inną skalę i charakter (często układ zamknięty, klasztorny/dziedzińcowy) niż reprezentacyjne założenia barokowe z rozbudowaną osią i perspektywą.
- "antycznego." – "ogród antyczny" jako kategoria stylowa jest w szkolnych ujęciach rzadziej identyfikowany po jednym, kanonicznym schemacie. Sam fakt regularności nie przesądza o "antyczności", natomiast połączenie osiowości, symetrii i kompozycji reprezentacyjnej jest typowe dla baroku.
Wskazówka egzaminacyjna: analizuj schemat w kolejności: (1) czy jest oś? (2) czy układ jest symetryczny? (3) czy elementy są geometrycznie powtarzalne? Jeśli odpowiedź na wszystkie brzmi "tak", najczęściej jest to klasyczny przykład ogrodu formalnego, a w takich zadaniach – barokowego.
