KWALIFIKACJA MED9 - CZERWIEC 2024

PYTANIE NR 19.
Na rysunku przedstawiono
Ilustracja przedstawia biuretę, która jest narzędziem laboratoryjnym używanym do dokładnego odmierzania objętości cieczy.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Biureta to długi, wąski przyrząd ze szkła z podziałką i kranikiem umożliwiającym precyzyjne wypuszczanie roztworu, typowo w miareczkowaniu. "Titrator" jest zwykle urządzeniem, a pipeta Pasteura i automatyczna służą do pobierania/dozowania, ale nie mają kranika i typowej konstrukcji biurety.

Pełne wyjaśnienie:

Poprawna jest odpowiedź "biuretę.", ponieważ biureta jest klasycznym elementem szkła laboratoryjnego używanym w analizie objętościowej (miareczkowaniu). Rozpoznaje się ją po kilku cechach konstrukcyjnych: jest to długa, wąska rurka z wyraźną podziałką objętościową oraz kranikiem (zaworem) w dolnej części, który pozwala bardzo dokładnie regulować wypływ roztworu (kroplowo lub cienkim strumieniem). To właśnie kontrolowany wypływ jest kluczową funkcją biurety.

Odpowiedź "titrator." jest nieprawidłowa, bo pod tą nazwą najczęściej kryje się urządzenie (np. automatyczne do miareczkowania), a nie pojedynczy element szkła o budowie rurki z kranikiem. W zadaniach rozpoznawczych rozróżnienie "szkło" vs "aparat/urządzenie" jest istotne.

Odpowiedź "pipetę Pasteura." jest błędna: pipeta Pasteura to prosta pipeta (często jednorazowa) służąca głównie do przenoszenia niewielkich ilości cieczy kroplami. Zwykle nie ma kranika ani takiej podziałki jak biureta; nie służy też do precyzyjnego odmierzania objętości w miareczkowaniu.

Odpowiedź "pipetę automatyczną." także jest błędna. Pipeta automatyczna to przyrząd tłokowy z regulacją objętości i wymiennymi końcówkami (tipami). Jej ergonomia i elementy (uchwyt, tłok, wyrzutnik końcówek) wyraźnie odróżniają ją od biurety będącej szkłem miarowym montowanym pionowo.

Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu biurety zawsze szukaj kranika/zaworu oraz podziałki na długiej rurce. Jeśli przyrząd ma tłok lub końcówkę jednorazową – to sygnał, że to pipeta automatyczna, a jeśli jest to prosta rurka do kroplenia bez kranika – raczej pipeta Pasteura.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Biureta to długi, wyskalowany przyrząd ze szkła z kranikiem na dole. Służy do precyzyjnego dozowania roztworu (titranta) podczas miareczkowania, tak aby dokładnie odczytać, jaka objętość została zużyta do osiągnięcia punktu końcowego.
Najbardziej charakterystyczne są: podziałka objętościowa na długiej rurce oraz kranik/zawór w dolnej części, który pozwala regulować wypływ kroplami. Biureta bywa zamocowana pionowo w statywie i kończy się cienką końcówką wylotową.
Kranik umożliwia bardzo dokładną kontrolę wypływu roztworu: od pełnego strumienia do pojedynczych kropli. Jest to kluczowe przy zbliżaniu się do punktu końcowego miareczkowania, gdy zbyt szybkie dodawanie titranta może spowodować "przetitrację" i błąd wyniku.
Biureta służy do odmierzania i dozowania objętości z odczytem z podziałki oraz kontrolą kranikiem. Pipeta Pasteura jest prostym narzędziem do przenoszenia cieczy kroplami (często bez dokładnego odmierzania), zwykle bez kranika i bez typowej skali jak w biurecie.
Pipeta automatyczna to przyrząd tłokowy z regulacją objętości i końcówkami jednorazowymi, używany do pobierania i dozowania porcji cieczy. Biureta to szkło miarowe z kranikiem, używane głównie w miareczkowaniu, gdzie liczy się ciągły, kontrolowany wypływ i odczyt zużytej objętości.
Nie. "Titrator" zwykle oznacza urządzenie (często automatyczne) służące do miareczkowania, które może dozować titrant i rejestrować punkt końcowy. Biureta jest pojedynczym elementem szkła laboratoryjnego. Na rysunkach sprzętu podstawowego najczęściej rozpoznaje się właśnie biuretę.
Biuretę odczytuje się na wysokości oczu, aby uniknąć paralaksy. Dla większości wodnych roztworów odczyt wykonuje się na dolnym menisku. Najczęściej notuje się objętość początkową i końcową, a zużycie titranta to różnica tych odczytów.
Typowe błędy to: odczyt z niewłaściwej wysokości (paralaksa), zbyt szybkie dodawanie roztworu pod koniec miareczkowania, pęcherzyki powietrza w końcówce, nieszczelny kranik oraz brak przepłukania biurety titrantem, co rozcieńcza roztwór i zafałszowuje wynik.
Rozpoznawanie i dobór szkła laboratoryjnego przydaje się w zadaniach z analizy ilościowej i kontroli jakości, np. podczas przygotowania roztworów, ćwiczeń z miareczkowania oraz pracy w laboratorium. To także częsty typ zadania na egzaminach zawodowych.
Warto uczyć się po zdjęciach i rysunkach: porównuj cechy rozstrzygające (kranik, skala, tłok, końcówki). Twórz krótkie fiszki: nazwa → zastosowanie → cechy. Dobrze działa też praktyka: na ćwiczeniach nazywaj sprzęt zanim go użyjesz.
info

Około 57% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

Specjaliści zwracają uwagę: "Biureta to długi, wąski przyrząd ze szkła z podziałką i kranikiem umożliwiającym precyzyjne wypuszczanie roztworu, typowo w miareczkowaniu."

Źródła:

  • Wikipedia (PL): "Biureta" — https://pl.wikipedia.org/wiki/Biureta (dostęp: 27.02.2026)
  • Wikipedia (EN): "Burette" — https://en.wikipedia.org/wiki/Burette (accessed: 2026-02-27)

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z analizy ilościowej/chemii analitycznej (dział: analiza objętościowa)
  • Instrukcje BHP i instrukcje stanowiskowe dotyczące pracy ze szkłem laboratoryjnym
  • Atlasy/karteczki ze zdjęciami podstawowego szkła laboratoryjnego (rozpoznawanie aparatury)

Aktualizacja pytania: 03.04.2026



Aktualizacja pytania: 03.04.2026
📡 Brak połączenia internetowego