Yagi-Uda jest klasyczną anteną kierunkową rozpoznawalną po "grzebieniowej" konstrukcji: na jednej belce (boomie) znajduje się kilka metalowych prętów/elementów ustawionych równolegle. Typowo wyróżnia się:
- dipol (wibrator) – element zasilany,
- reflektor – element z tyłu, poprawiający kierunkowość,
- direktory – elementy z przodu, zwiększające zysk w kierunku promieniowania.
Dlatego, jeśli na rysunku widać kilka krótkich elementów o podobnym kształcie zamocowanych na jednej belce, najbardziej pasuje odpowiedź yagi-Uda.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- Antena paraboliczna ma charakterystyczną czaszę (parabolę) i zwykle promiennik w ognisku – jej wygląd jest zupełnie inny niż układ wielu prętów na boomie.
- Antena sektorowa jest najczęściej anteną panelową/stacyjną, stosowaną np. w systemach punkt–wielopunkt; ma obudowę "sektora/panelu" i nie przypomina typowej konstrukcji Yagi z direktorami.
- Antena ferrytowa jest związana z rdzeniem ferrytowym i cewką (często wewnątrz odbiornika), typowa dla fal długich/średnich; w praktyce nie jest to zewnętrzna antena "masztowa" o konstrukcji z wielu elementów.
Wskazówka egzaminacyjna: przy identyfikacji anten najpierw szukaj dominującej cechy kształtu (czasza/parabola, panel/sektor, rdzeń ferrytowy, belka z wieloma elementami). To szybko zawęża właściwy typ.
