Poprawna odpowiedź to Soxhleta, ponieważ aparat Soxhleta jest klasycznym zestawem szklanym służącym do ekstrakcji ciągłej składników z próbki stałej za pomocą wrzącego rozpuszczalnika. Typowy układ obejmuje:
- kolbę z rozpuszczalnikiem ogrzewaną (źródło par),
- część ekstrakcyjną (komorę z gilzą/próbką) oraz charakterystyczny syfon,
- chłodnicę na górze, w której pary rozpuszczalnika skraplają się i spływają na próbkę.
Mechanizm pracy polega na wielokrotnym, automatycznym "przemywaniu" próbki świeżym skroplonym rozpuszczalnikiem. Gdy poziom cieczy w części ekstrakcyjnej osiągnie wysokość syfonu, zawartość komory gwałtownie spływa do kolby, a cykl się powtarza. Dzięki temu uzyskuje się efektywną ekstrakcję bez ręcznego dolewania rozpuszczalnika.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Koflera – nazwa kojarzona jest przede wszystkim z aparaturą do badań związanych z temperaturą topnienia/mięknienia (tzw. ława lub mikroskopijny stolik grzejny Koflera), a nie z ekstrakcją ciągłą w układzie kolba–ekstraktor–chłodnica.
- Hoffmana – w praktyce laboratoryjnej spotyka się aparat Hoffmanna (Hofmanna) związany z elektrolizą i zbieraniem/porównywaniem objętości gazów, co jest innym zastosowaniem niż ekstrakcja.
- Tottoli – nie posiadam pewnej, zweryfikowanej informacji, aby była to standardowa nazwa aparatu powszechnie używanego w analityce do ekstrakcji ciągłej; w kontekście rozpoznawania klasycznych zestawów szklanych odpowiedzią zgodną z typową funkcją i budową jest Soxhlet.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu aparatury szukaj cechy unikatowej. Dla Soxhleta jest nią komora ekstrakcyjna z syfonem pomiędzy kolbą a chłodnicą, co jednoznacznie wskazuje na ekstrakcję ciągłą.
