W diagramie stanów (lub notacji krokowej zbliżonej do GRAFCET) każdy krok reprezentuje zestaw działań/wyjść aktywnych w danym stanie, a przejście do kolejnego kroku następuje dopiero po spełnieniu warunku przejścia (zdarzenia). Pytanie dotyczy tego, jakie zdarzenie inicjuje sekwencję działań w kroku 3, których skutkiem jest cofanie tłoczysk siłowników 1A i 2A.
Poprawna odpowiedź: "Osiągnięcie skrajnego położenia siłownika 2A." Taki sygnał jest typowym warunkiem logicznym (np. z czujnika krańcowego), który potwierdza zakończenie poprzedniej fazy ruchu i "zezwala" na rozpoczęcie następnej. Jeżeli krok 3 odpowiada za cofanie obu siłowników, to naturalnym i często stosowanym wyzwalaczem jest potwierdzenie, że siłownik 2A osiągnął wymagane położenie krańcowe w kroku wcześniejszym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym ujęciu:
- "Osiągnięcie skrajnego położenia siłownika 1A." – może być warunkiem w innej części sekwencji, ale nie wynika z tego, że to właśnie ono inicjuje krok 3. W układach dwuosiowych często jedna oś jest "wiodąca" dla przejścia, a druga może być zależna lub wykonywać ruch równolegle.
- "Załączenie zaworu 1V." – to typowo działanie/wyjście sterujące realizowane w kroku (co ma się włączyć), a nie zdarzenie potwierdzające spełnienie warunku przejścia (kiedy wolno przejść). Mylenie akcji z warunkiem przejścia jest częstą pomyłką.
- "Załączenie zaworu 2V." – analogicznie, jest to czynność sterująca elementem wykonawczym, a nie sygnał stanu procesu. W diagramach krokowych "załączenia" należą do opisu kroku, natomiast "osiągnięcie skrajnego położenia" to typowy sygnał wejściowy inicjujący kolejny etap.
W praktyce egzaminacyjnej warto zawsze rozdzielić dwa pytania: co jest wykonywane w kroku (akcje, np. wysterowanie zaworów) oraz co uruchamia krok (warunek przejścia, zwykle sygnał z czujnika/krańcówki). To podejście minimalizuje pomyłki przy analizie sekwencji siłowników.
